Ο Μελαχρινός Βελέντζας υποστηρίζει πως «Οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι για να μοιραζόμαστε ιστορίες.». Με αυτό το σκεπτικό η «Ανδριακή» -στην έντυπη έκδοσή της Ιουνίου 2025- φιλοξενεί μια συζήτηση μαζί του. Τα υπόλοιπα στο Ανοιχτό Θέατρο Άνδρου 17 Ιουλίου 2025
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι του το Lemon; Τι σας κίνησε το ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο έργο του Baricco;
Ξεκίνησε από ανάγκη. Το 2018, κάπως τυχαία, έπεσε στα χέρια μου ο ποιητικός θεατρικός μονόλογος Novecento. Στο θέατρο λέμε ότι ζητούμενο για καλλιτέχνες και θεατές είναι να μας «χτυπάνε οι λέξεις». Με έναν τρόπο, να μας συγκινούν. «Κανείς δεν είναι ξεγραμμένος άμα έχει έτοιμη μια καλή ιστορία και κάποιον για να του τη διηγηθεί». Αυτή η φράση του έργου με «χτύπησε» και μου έδωσε απάντηση σε αυτό που με απασχολούσε έντονα εκείνη την περίοδο: «Πώς μπορεί ένας καλλιτέχνης να χαράξει το δικό του δρόμο αντιστεκόμενος στην πεπατημένη που βλέπει γύρω του;»
Ποιες οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;
Στο ξεκίνημα άκουγα διαρκώς φράσεις όπως: «στην Ελλάδα, αν δεν είσαι γνωστός, πώς θα τα καταφέρεις;» κ.α. Η δυσκολία, όταν ξεκινάς κάτι δικό σου, είναι πως έχεις να παλέψεις με τις παγιωμένες στερεοτυπικές αντιλήψεις των γύρω σου για το πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα. Δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος. Υπάρχει ο δικός σου τρόπος, που μένει να τον ανακαλύψεις δοκιμάζοντας και αποτυγχάνοντας.
Πώς ανταπεξήλθατε;
Με μεράκι, επιμονή και κυρίως δίνοντας χρόνο. Το πρόβλημα της εποχής μας είναι ο χρόνος. Στην Άνδρο, θα πραγματοποιήσουμε την 177η παράστασή μας φροντίζοντας με κάθε λεπτομέρεια το περιεχόμενό της. Σα να έχουμε πρεμιέρα.
Πώς ανταποκρίθηκε το κοινό;
Βρισκόμαστε στην Αθήνα το 2018. Παίζουμε δύο φορές την εβδομάδα. Σε κάθε παράσταση έχουμε το πολύ είκοσι θεατές -φίλοι και γνωστοί μας. Ένα βράδυ λοιπόν, είχαμε συνολικά οκτώ θεατές. Οι τέσσερις εξ αυτών προσκεκλημένοι δημοσιογράφοι. Από τους υπόλοιπους τέσσερις θεατές, οι τρεις ήταν άγνωστοι σε εμάς. Το βράδυ που γύρισα σπίτι είχα απέραντη χαρά, γιατί το έργο είχε αρχίσει να ταξιδεύει από στόμα σε στόμα. Πλέον, όπου παίζουμε, η παράσταση αγκαλιάζεται από τον κόσμο και αυτό είναι κάτι που συμβαίνει για έναν απλό λόγο: Επικοινωνούμε με άμεσο και ειλικρινή τρόπο στους ανθρώπους του κάθε τόπου τόσο τις ανάγκες αυτού του ανεξάρτητου ταξιδιού όσο και την επιθυμία μας οι ντόπιοι να γίνουν μέρος της αφήγησης. Επικοινωνία είναι η επαφή όχι με αυτό που ξέρουμε και μας είναι οικείο, αλλά με το άγνωστο.
Το κοινό «πρέπει» να έχει ηλικία; Μουσική παιδεία ή γνώσεις προκειμένου να παρακολουθήσει την παράσταση;
Η τέχνη θέτει ερωτήματα ανατρέποντας τα «πρέπει» και τις «προσδοκίες» που καταπιέζουν την καλλιτεχνική διαδικασία. Οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι για να μοιραζόμαστε ιστορίες. Το μόνο λοιπόν που χρειάζονται οι θεατές μας (κάθε ηλικίας) είναι η επιθυμία τους γι’ αυτό το μοίρασμα.
Πώς επιλέξατε την Άνδρο;
Ήταν εξ αρχής στις πρώτες μας επιλογές λόγω και της σύνδεσης του νησιού με το λεμόνι. Τα πράγματα θέλουν το χρόνο τους και τώρα είναι η ώρα που ο καρπός της προσπάθειας ωρίμασε.
Ποιοι σας συνδράμουν στις παραστάσεις;
Η ουσία ενός πολιτιστικού γεγονότος είναι το μαζί. Ειδικά σήμερα, που η πόλωση και ο διαχωρισμός στον κόσμο είναι κύρια χαρακτηριστικά, η προσπάθειά μας επικεντρώνεται στην ενεργοποίηση όσων έχουμε ξεχάσει ή παραμελήσει. Είναι συγκινητική η υποστήριξη που λαμβάνουμε από τις τοπικές κοινότητες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας όπου ταξιδεύουμε. Για εμάς, «θέατρο υπάρχει όπου υπάρχουν θεατές». Η Άνδρος -από το Δήμο και τους τοπικούς συλλόγους μέχρι τις επιχειρήσεις αλλά και ιδιώτες- μας δείχνει έμπρακτα την υποστήριξή της σε αυτό που προετοιμάζουμε. Εκ μέρους όλης της ομάδας, ένα μεγάλο ευχαριστώ γι’ αυτή την υποστήριξη.
Ποιος ο στόχος τους;
Με έναν τρόπο, όλοι αυτοί οι άνθρωποι γίνονται μέρος αυτής της αφήγησης απολαμβάνοντας μία πολιτιστική εμπειρία που ξεπερνά τα στενά όρια της σκηνής κι ενός θεατρικού έργου.
Τι περιμένετε και τι εύχεσθε να συμβεί στο νησί μας;
Αρχικά ευχόμαστε να μην έχει πολλά μποφόρ την Τρίτη 15 Ιουλίου όταν μαζί με το πιάνο μου θα βρεθούμε στο Φάρο Τουρλίτη για να παίξω τη μουσική του Ωκεανού δημιουργώντας ένα ακόμη μουσικό βίντεο όπως αυτά που έχουμε γυρίσει και σε άλλα παρόμοια μέρη ανά την Ελλάδα. Την Τετάρτη 16 Ιουλίου, θα ταξιδέψουμε με το βανάκι, τη ντουντούκα, τα λεμόνια και την κάμερά μας σε χωριά της Άνδρου όπου οι κάτοικοι θα μοιραστούν τις ιστορίες τους. Ανυπομονούμε πραγματικά για όλα αυτά που έχουμε ετοιμάσει με πολλή αγάπη και ευχόμαστε να τα μοιραστούμε σε ένα γεμάτο θέατρο την Πέμπτη 17 Ιουλίου.
Περιστατικά ή συμπεριφορές που ξεχώρισαν κατά την περιοδεία σας στην Ελλάδα;
Οι εν πλω παραστάσεις. Υπάρχει μια στιγμή στο έργο, όπου ο 1900 δοκιμάζει να κατέβει από το καράβι στο οποίο έχει ζήσει όλη του τη ζωή. Στη Σαντορίνη και τη Σαλαμίνα, όπου το Lemon παρουσιάστηκε εν πλω, είχαμε συνεννοηθεί με τον καπετάνιο του πλοίου να κατεβάσει τη μπουκαπόρτα ενώ το καράβι βρισκόταν σε κίνηση. Υποδυόμενος τον 1900, εγώ πλησιάζω και στέκομαι στην άκρη. Εκεί, ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα, το όριο ανάμεσα στο θέατρο και την πραγματικότητα είναι δυσδιάκριτο υπενθυμίζοντας το εύθραυστο της ανθρώπινης ύπαρξης.
ΜΦΜ