Χθες το βράδυ λίγο πριν ο μήνας Αύγουστος μας αποχαιρετήσει, στον Όρμο Κορθίου στο Γιαλό όπως λέμε στην Άνδρο, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου της Αναστασίας Σκόρδου “Ψυχές από λουκούμι”
Οι φίλοι, συγγενείς, συγχωριανοί, παλιοί συμμαθητές και συνάδελφοι της Αναστασίας γέμισαν ασφυκτικά το Πολιτιστικό Κέντρο “Ιωάννης Γλυνός” Η Αναστασία είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και αγαπητή από τα σχολικά χρόνια έως σήμερα.
Για το βιβλίο μίλησαν και διάβασαν αποσπάσματα η Ελένη Τσενόγλου, ο Κώστας Γαρύφαλλος, η Χρύσα Παπαϊωάννου και η Ειρήνη Δράκου. Η βραδιά έκλεισε μελωδικά με κιθάρα και τραγούδι από τον Γιώργο Καλάη και φυσικά γευστικά με ωραιότατα λουκούμια και κεράσματα όπως συνηθίζεται σε όλες τις εκδηλώσεις στην Άνδρο.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Το βιβλίο είναι μια τρυφερή συλλογή μικρών ιστοριών που εκτυλίσσονται στο Κόρθι της Άνδρου, αποπνέουν νοσταλγία, ανθρωπιά και μια γλυκιά αίσθηση αθωότητας. Μικρό σε μέγεθος και έκταση διαβάζεται με μια αναπνοή, είναι ευχάριστο και γλυκό σαν… λουκούμι!
Η συγγραφέας χρησιμοποιεί το λουκούμι ως σύμβολο αγνότητας και αυθεντικότητας: «Από όλα τα γλυκά, είναι το πιο καθαρό. Δε σηκώνει βρομιά… Το λουκούμι είναι αιθέρας, αλλιώς δε γίνεται».
Οι ιστορίες της είναι βαθιά ανθρώπινες, σαν ψυχές που δεν έχουν μολυνθεί από τη φθορά του χρόνου.
Μέσα από τις αφηγήσεις, με γλυκύτητα αναδεικνύεται η τοπική κουλτούρα της Άνδρου, η μνήμη, η εσωτερική ομορφιά των ανθρώπων, ήθη και καταστάσεις περασμένων δεκαετιών που έχουν περάσει σήμερα στη λησμονιά. Τα κείμενα είναι γεμάτα ανθρωπιά, νοσταλγία και εσωτερική γαλήνη. Καλοτάξιδο λοιπόν, με το καλό το επόμενο αγαπητή Αναστασία.
Ένα απόσπασμα
ΤΟ ΣΑΛΤΟ
Άσπρο πουκάμισο, μαύρο παντελόνι, μαύρα γυαλι στερά παπούτσια, μαύρα γυαλιστερά μαλλιά κι ένα χρυσό δαχτυλίδι με κόκκινη πέτρα σκαλιστή. Τον κοίταζε μέσα από τον καθρέφτη όσο έφτιαχνε τα μαλ λιά της. Δεν μπορούσε ακόμα να συνηθίσει την εικόνα του.
Ο άντρας της. Πότε έγινε άντρας της; Πότε τη ζήτησε από τον πατέρα της, πότε δώσανε λόγο; Μια βέρα στο αριστερό, μια βέρα στο δεξί, μια θήκη με τα στέφανα πάνω απ’ το σιδερένιο κρεβάτι. Σήμερα στο πανηγύρι του χωριού θα εμφανιστούν πρώτη φορά μαζί σαν αντρόγυνο. Θα τους καμαρώσουνε οι γονείς, τ’ αδέρφια. Θα τους χαιρετάνε όλοι. Να ζήσετε! Καλογερασμένοι! Καλογερασμένοι!
Η σάλα μυρίζει καρπούζι και λουκούμι τριαντάφυλλο και το βιολί του Καρκάκη απόψε κελαηδάει. Μάτια σαν και τα δικά σου. Τα μάτια του μαύρα, σκοτάδι πίσσα, την κοιτάνε, της καίνε την πλάτη. Δεν γυρίζει να δει. Τι να δει; Ούτε να βλέπει πια.
Μόλις αρχίζει το μαρς, ο άντρας της τη σηκώνει να χορέψουν. Της δίνει το μαντήλι του να πιαστεί. Κρεμιέται απάνω του και ακολουθάει τα βήματα. Ο κύκλος σπάει σε ζευγάρια. Η ώρα του μπάλου. Στη θάλασσα θα πέσω, μέσα στα κύματα. Πετάχτηκε μέσα απ’ το κύμα, την τρόμαξε. Το γέλιο του αρμυρό νερό. Δεν ξεδίψασε. Τώρα πλησιάζει προς τα δω. Τρελάθηκε; θα της κάνει σάλτο; Στέκεται απέναντι στον άντρα της, εκείνος μεριάζει και του δίνει τη θέση του. Ανοίγει τα χέρια, έρχεται κοντά της, τα βήματα τους ένας ρυθμός, το ίδιο κύμα.
Μάτια σαν και τα δικά σου δεν υπάρχουν στο ντουνιά κι όποιος τα γλυκοφιλήσει χάρο δε χάρο δε φοβάται πια.
{Σελ. 65-66}
Το βιβλίο μπορείτε να βρείτε στα βιβλιοπωλεία της Άνδρου και εδώ: www.aomegaekdoseis.gr/psixes
✒️ Άννα Μ. Βούλγαρη