Στην αρχή ήταν η έκπληξη. Στην συνέχεια “πατήσαμε” στον σύνδεσμο/link. Αναδημοσιεύουμε την “Καυτερή Πιπεριά” γιατί έχει νόημα κι αξία. Είναι μια ένδειξη τιμής στην καθημερινότητα που υποτιμάμε, παραγνωρίζοντας συχνά – πυκνά, τα μικρά και δεδομένα, που δίνουν στη ζωή μας ομορφιά και περιεχόμενο.
Η δημοσίευση
Ἡ 𝝿𝞀ώ𝞃𝝶 𝝿𝞀ό𝞂𝝹𝝺𝝶𝞂𝝶 ἦρθε ἀπὸ τὴν ὁμάδα 𝗔𝗻𝗱𝗿𝗼𝘀 𝗥𝗼𝘂𝘁𝗲𝘀:
«𝛵𝜊̀ 𝛴ά𝛽𝛽𝛼𝜏𝜊 13 𝛴𝜀𝜋𝜏𝜀𝜇𝛽𝜌ί𝜊𝜐 𝜀҆𝜆𝛼͂𝜏𝜀 𝜈𝛼̀ 𝜋𝜀𝜌𝜋𝛼𝜏ή𝜎𝜊𝜐𝜇𝜀 𝜏𝜂̀𝜈 𝜅𝜐𝜅𝜆𝜄𝜅𝜂̀ 𝛿𝜄𝛼𝛿𝜌𝜊𝜇ή 𝜏𝜂ς 𝛱𝛼𝜆𝛼𝜄ό𝜋𝜊𝜆𝜂ς.»
Ἦταν μιὰ μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ ἐξερευνήσουμε τὸν ἀρχαιολογικὸ χῶρο τῆς παλιᾶς πρωτεύουσας τῆς Ἄνδρου, ποὺ ἔζησε καὶ ἄνθισε γιὰ περισσότερα ἀπὸ χίλια χρόνια. Τὸ μονοπάτι περνοῦσε μέσα ἀπὸ καταπράσινες πλαγιές, ἀποκάλυπτε σωζόμενα λείψανα τῆς ἀρχαίας πόλης καὶ χάριζε μαγευτικὲς θέες: πρὸς τὴν ἀκτογραμμή, τὸν ἐντυπωσιακὸ ὄγκο τοῦ Πετάλου καί, στὸ τέλος, πρὸς τὴν παρθένα παραλία της Παλαιόπολης, ὅπου ἀκόμη στέκει βυθισμένος ἀλλὰ ὁρατὸς ὁ ἀρχαῖος λιμενοβραχίονας.
Ἡ 𝝳𝝴ύ𝞃𝝴𝞀𝝶 𝝿𝞀ό𝞂𝝹𝝺𝝶𝞂𝝶 ἦταν ἀκόμη πιὸ γλυκιά:
«𝛴𝜏𝜊̀ 𝜏έ𝜆𝜊ς 𝜏𝜂͂ς 𝜋𝜀𝜁𝜊𝜋𝜊𝜌ί𝛼ς 𝜃𝛼̀ 𝜇𝛼͂ς 𝜋𝜀𝜌𝜄𝜇έ𝜈𝜀𝜄 𝜅𝜀𝜌𝛼𝜎𝜇έ𝜈𝜂 𝜇𝜊𝜐𝜎𝜏𝛼𝜆𝜀𝜐𝜌𝜄ά, 𝜑𝜏𝜄𝛼𝛾𝜇έ𝜈𝜂 𝜇𝜀̀ 𝜇𝜀𝜌ά𝜅𝜄 𝛼҆𝜋𝜊̀ 𝜏𝜊̀𝜈 𝛱𝜊𝜆𝜄𝜏𝜄𝜎𝜏𝜄𝜅𝜊̀ 𝛴ύ𝜆𝜆𝜊𝛾𝜊 𝛱𝛼𝜆𝛼𝜄ό𝜋𝜊𝜆𝜂ς.»
Κι ἔπειτα ἦρθε ἡ 𝝥𝞀ό𝝹𝝺𝝶𝞂𝝶: Ἐμεῖς, τὰ μέλη καὶ οἱ φίλοι τῆς Ἑλληνικῆς Ἀκαδημίας τῆς Καυτερῆς Πιπεριᾶς, νὰ τολμήσουμε νὰ δοκιμάσουμε τὴν παραδοσιακὴ μουσταλευριὰ μὲ μιὰ πινελιὰ ἀπρόσμενη – λίγους κόκκους καυτερὴς πιπεριᾶς.𝝜҅ 𝝳𝝸𝝰𝝳𝞀𝝾𝝻ή
Τὸ ἀπόγευμα, γύρω στὶς 16:30, συναντηθήκαμε – μιὰ τριανταριὰ φίλοι τῶν μονοπατιῶν, Ἕλληνες καὶ ξένοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι–μεταξύ αὐτῶν καὶ ἡ κινέζα ἀνώμαλων ὀρεινῶν διαδρομῶν κα. Ping – στὸν παλιὸ χῶρο στάθμευσης τῆς Παλαιόπολης.
Μὲ ψαλίδια στὰ χέρια καὶ σακοῦλες γιὰ ἀπορρίμματα ξεκινήσαμε τὴν πεζοπορία μας, ποὺ συνδύαζε ἐξερεύνηση καὶ ἐθελοντικὴ συντήρηση τοῦ μονοπατιοῦ.
Ἡ διαδρομὴ μᾶς ὁδήγησε πρῶτα στὴν παραλία, κάτω ἀπὸ τὸν ἀρχαιολογικὸ χῶρο ὅπου ἀνασκάπτεται ἡ ἀρχαία πόλη. Ἀπὸ ἐκεῖ ἀνηφορίσαμε μὲ κάποια δυσκολία, ὥσπου φτάσαμε κοντὰ στὸν κεντρικὸ δρόμο, ἐκεῖ ὅπου τὸ παλιὸ σχολεῖο φιλοξενεῖ πλέον τὸ Λαογραφικὸ Μουσεῖο τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου των Ἀπανταχοῦ Παλαιοπολιανῶν.
Ἤδη πρὶν πλησιάσουμε, ἀκούγονταν νησιώτικες μελωδίες νὰ ξεχύνονται ἀπὸ τὸν χῶρο. Μᾶς ὑποδέχτηκε μὲ χαμόγελο ἡ ἀκούραστη καὶ ἀεικίνητη πρόεδρος τοῦ Συλλόγου, ἡ κα Χρυσούλα Σιγάλα.
𝝩𝝾̀ 𝝲𝝺𝞄𝝹𝝾̀ 𝞃𝞀𝝰𝝿έ𝝵𝝸
Μπαίνοντας στὸ Μουσεῖο, ἀνάμεσα στὰ ὄμορφα ἐκθέματα, μᾶς περίμενε ἕνα τεράστιο τραπέζι στρωμένο μὲ γλυκὰ κάθε λογῆς: κουλουράκια, σιροπιαστά, καὶ φυσικὰ μουσταλευριές, ὅλα φτιαγμένα ἀπὸ τὴν κα Σιγάλα καὶ τὶς συνεργάτιδές της. Ἡ εἰκόνα θύμιζε μπουφὲ πεντάστερου ξενοδοχείου – μόνο ποὺ ἐδῶ ὅλα εἶχαν φτιαχτεῖ μὲ μεράκι, ἀγάπη καὶ παράδοση.
Δοκιμάσαμε ἀπὸ ὅλα, μὰ ἡ μουσταλευριὰ ξεχώριζε. Εἶχε αὐθεντικὴ γεύση μούστου, γεμάτη γλύκα καὶ ἄρωμα, καμία σχέση μὲ τὶς τυποποιημένες τοῦ ἐμπορίου ποὺ συχνὰ ἀφήνουν γεύση ἀλευριοῦ καὶ συντηρητικῶν.
Κι ἔπειτα ἦρθε ἡ στιγμή μας. Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ μπολάκια ρίξαμε λίγα ψήγματα καυτερὴς πιπεριᾶς. Περιμέναμε σὰν μάγοι ποὺ φτιάχνουν τὸ φίλτρο τους καί… τὸ «𝝷𝝰𝞄͂𝝻𝝰» ἔγινε! Μιὰ ἁπλῆ μουσταλευριὰ μεταμορφώθηκε σὲ γκουρμὲ δημιουργία.
Ἡ πρώτη κουταλιὰ ἦταν σὰν νὰ κάνει πάρτι τὸ στόμα μας: τὸ γλυκὸ χάδι τοῦ μούστου συναντοῦσε τὸ πύρινο φιλὶ τῆς πιπεριᾶς. Οἱ γευστικὲς θηλὲς χόρευαν «ρὸκ ἐντ ρὸλ»(rock n’roll), ἄλλες φώναζαν «γλύκα!» κι ἄλλες «φωτιά!». Ἡ ἐναλλαγὴ γλυκοῦ καὶ καυτεροῦ μᾶς ἔκανε νὰ νιώθουμε λὲς καὶ συμμετείχαμε σὲ τελικὸ γευσιγνωσίας μὲ τὸν τίτλο Master ChiliChef.
Κι ἔτσι ἡ μουσταλευριά, αὐτὸ τὸ ταπεινὸ γλυκάκι, πῆρε «προαγωγὴ» σὲ παγκόσμιο ἀστέρα τῆς γαστρονομίας. Ὅσοι δοκιμάσαμε, χαμογελούσαμε σὰν νὰ εἴχαμε ἀνακαλύψει τὸ μυστικὸ τῆς αἰώνιας εὐτυχίας – ἢ τοὐλάχιστον μιὰ πολὺ καλὴ δικαιολογία γιὰ νὰ ζητήσουμε καὶ δεύτερη μερίδα.
𝜢҅ 𝝈𝝊𝜻ή𝝉𝜼𝝈𝜼 𝜸𝜾𝜶̀ 𝝉𝜼̀𝝂 𝝅𝜶𝝆ά𝜹𝝄𝝈𝜼
Ὡς δῶρο, ἡ κα Σιγάλα μᾶς πρόσφερε ἕνα ἐξαιρετικὸ 𝝠𝝴ύ𝝹𝞈𝝻𝝰 μὲ τὴν ἱστορία τοῦ Συλλόγου, γιὰ τὸ ὁποῖο τὴν εὐχαριστοῦμε θερμά.Συζητῶντας, θυμηθήκαμε παλιὲς κουβέντες γιὰ τὴν τοπικὴ κουζίνα τῆς Ἄνδρου. Ἀναφερθήκαμε στὰ 𝝽𝝰𝝹𝝾𝞄𝞂𝞃𝝰̀ 𝝹ό𝝹𝝹𝝸𝝼𝝰 𝝹𝞀𝝴𝝻𝝻ύ𝝳𝝸𝝰 𝞃𝝶ς 𝝥𝝰𝝺𝝰𝝸ό𝝿𝝾𝝺𝝶ς, ποὺ κάποτε φορτώνονταν στὰ καΐκια καὶ ταξίδευαν στὴν Κάρυστο, στὴ Ραφήνα καὶ στὶς ἀγορὲς ὅλης τῆς Ἑλλάδας. Κρεμμύδια μὲ γεύση μοναδική, προϊὸν τοῦ ἰδιαίτερου μικροκλίματος τοῦ τόπου.
Ὅμως τὰ νέα δὲν ἦταν χαρμόσυνα. Οἱ καλλιεργητὲς λιγοστεύουν, τὸ νερὸ σπανίζει, καὶ οἱ νέοι στρέφονται μακριὰ ἀπὸ τὴ γῆ. Ἔτσι, τὸ ὄνειρο νὰ ἀναγνωριστεῖ τὸ κρεμμύδι Παλαιόπολης ὡς προϊὸν ΠΟΠ ξεθωριάζει. Μὰ ἐλπίζουμε πὼς θὰ βρεθοῦν ἄνθρωποι νὰ τὸ ἀναστήσουν, νὰ τὸ φέρουν ξανὰ στὸ προσκήνιο.
𝝩𝝾̀ 𝝲𝝺έ𝝼𝞃𝝸
Ἡ ὥρα πέρασε γρήγορα μὲ κουβέντες καὶ γευστικὲς δοκιμές. Σιγά-σιγά κατέφτασαν καὶ οἱ ντόπιοι, καὶ τὸ γλέντι ἄναψε. Δυστυχῶς, ἐμεῖς ἔπρεπε νὰ ἀποχωρήσουμε γιὰ νὰ προλάβουμε ἄλλη ὑποχρέωση στὴ Χώρα.
𝚨҆𝛎𝛂𝛘𝛚𝛒ή𝛔𝛂𝛍𝛆 𝛍𝛆̀ 𝛆𝛖҆𝛄𝛎𝛚𝛍𝛐𝛔ύ𝛎𝛈 𝛄𝛊𝛂̀ 𝛕𝛈̀𝛎 𝐀𝐧𝐝𝐫𝐨𝐬 𝐑𝐨𝐮𝐭𝐞𝐬 𝛋𝛂𝛊̀ 𝛄𝛊𝛂̀ 𝛕𝛈̀𝛎 𝛋𝛂 𝚺𝛊𝛄ά𝛌𝛂, 𝛑𝛐𝛖̀ 𝛍𝛆̀ 𝛂҆𝛋𝛐ύ𝛒𝛂𝛔𝛕𝛈 𝛑𝛒𝛐𝛔𝛗𝛐𝛒𝛂̀ 𝛋𝛒𝛂𝛕𝛂͂ 𝛇𝛚𝛎𝛕𝛂𝛎𝛂̀ 𝛕𝛂̀ 𝛈҆́𝛉𝛈 𝛋𝛂𝛊̀ 𝛕𝛂̀ 𝛆҆́𝛉𝛊𝛍𝛂 𝛕𝛐𝛖͂ 𝛕ό𝛑𝛐𝛖. 𝚳𝛂̀ 𝛋𝛂𝛊̀ 𝛍𝛆̀ 𝛍𝛊𝛂̀ 𝛍𝛊𝛋𝛒𝛈̀ 𝛌ύ𝛑𝛈, 𝛂҆𝛗ή𝛎𝛐𝛎𝛕𝛂ς 𝛑ί𝛔𝛚 𝛍𝛂ς 𝛆҅́𝛎𝛂𝛎 𝛂҆𝛌𝛈𝛉𝛊𝛎𝛐̀ 𝛉𝛈𝛔𝛂𝛖𝛒ό: 𝛕𝛈𝛎 𝚷𝛂𝛌𝛂𝛊ό𝛑𝛐𝛌𝛈 𝛋𝛂𝛊̀ 𝛕𝛐̀ 𝛎𝛈𝛔𝛊̀ 𝛕𝛈͂ς 𝚨҆́𝛎𝛅𝛒𝛐𝛖.