Ο Γιώργος Σαλταφέρος παρουσίασε πριν λίγες μέρες τη νέα του δουλειά με τίτλο «Η μνήμη της σιωπής» στην γκαλερί genesis.
«Η μνήμη της σιωπής»… “σε κάμαρες γυμνές”
Ο ζωγράφος περιπλανιέται με άνεση ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, κινείται από το ένα θέμα στο άλλο σαν να ακολουθεί το νήμα μιας αόρατης αφήγησης. Αυτή τη φορά, αφήνει τα τοπία και τους ανοιχτούς ορίζοντες και στρέφεται πιο εσωτερικά: στο σπίτι. Όχι σε οποιοδήποτε σπίτι αλλά τον Πύργο Αθηναίου στις Στραπουριές, ένα παλιό αρχοντικό όπως διαβάζουμε στα εισαγωγικά κείμενα της έκθεσης, Ο Πύργος λειτουργεί ως τόπος μνήμης και σιωπής, ως σκηνικό όπου το παρελθόν δεν έχει σβήσει αλλά αποσύρεται διακριτικά όπως ακριβώς σβήνουν τα χρώματα στους τοίχους και αποκαλύπτονται οι πολλαπλές στρώσεις από παλιά.
Η ανθρώπινη παρουσία στα έργα μοιάζει φευγαλέα, μόνο ίχνη που προσπαθούν να περάσουν απαλά και σχεδόν αόρατα να κερδίσουν κάτι από το αιώνιο που κατέχει ο Πύργος Αθηναίου! Το σπίτι παρά τα σημάδια εγκατάλειψης, στέκει σαν δοχείο γεμάτο σκιές και αναμνήσεις. Οι καθρέφτες συνηθισμένοι στην ανθρώπινη απουσία στέκονται χωρίς είδωλα, οι άδειες κάμαρες περιμένουν κάτι να φανεί, η θάλασσα εισβάλλει σαν όνειρο, οι σκάλες οδηγούν στο πουθενά και όλα γενικώς ατμοσφαιρικά περιγράφουν ένα κόσμο ποιητικό, σχεδόν μεταφυσικό.
Τα έργα είναι υδατογραφίες σε χαρτί. Ο κατάλογος της έκθεσης λειτουργεί σαν ένα μικρό φυλαχτό της έκθεσης. Ο Γιώργος Σαλταφέρος αυτό το σαββατοκύριακο (18-19/10) στο πλαίσιο του Wine and Art Festival συμμετέχει στην ομαδική εικαστική έκθεση «ΟΙ ΕΝΟΙΚΟΙ» (Κτίριο ΟΛΥΜΠΙΑΣ, Αθηνάς 57).
✒️ Άννα Μ. Βούλγαρη
Ομαδική εικαστική έκθεση «ΟΙ ΕΝΟΙΚΟΙ», στο πλαίσιο του Wine and Art Festival
Επιμέλεια: Iris Kritikou
📅 Σάββατο 18 & Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2025
📍 Κτίριο ΟΛΥΜΠΙΑΣ, Αθηνάς 57, Αθήνα — 2ος & 3ος όροφος
📢 Ξεναγήσεις από την επιμελήτρια της έκθεσης: Σάββατο 16:00, Κυριακή 13:00
Ένα αρχοντικό της Άνδρου γίνεται έμπνευση και έργο | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ / Νίκος Βατόπουλος
🌐 www.kathimerini.gr/culture/arts/563858902/ena-archontiko-tis-androy-ginetai-empneysi-kai-ergo
Με μια βαθιά ανατομία σε αυτό που αιωρείται ανάμεσα στον χρόνο και τον χώρο, ο Γιώργος Σαλταφέρος παρουσιάζει νέα ενότητα έργων του με τίτλο «Η μνήμη της σιωπής». Η έκθεση στην αίθουσα τέχνης Genesis του Γιώργου Τζάνερη (έως 11/10) ιστορεί με έναν αφηγηματικό βουβό παφλασμό την περιδιάβαση μέσα σε ένα σιωπηλό αρχοντικό. Είναι έργα μιας χειρονομίας, ισότιμα εικαστικής και φιλοσοφικής, καθώς όπως λέει ο ίδιος, «κάθε φορά που ξεκινώ μια καινούργια ζωγραφική σειρά αισθάνομαι το ίδιο δέος, αν θα μπορέσω να αποδώσω αυτό που βασανίζει τη σκέψη μου».
Εν προκειμένω, η αφηγηματική δύναμη των έργων, ο βιωματικός καθώς και ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας όπως και η ανασκαφή στον εσωτερικό χώρο (διαδικασία με έντονο συμβολισμό και συνειρμική δύναμη) ορίζουν την ανάγνωση ενός μισοφωτισμένου κόσμου.
Χρησιμοποιώντας ως θέμα και ως έμπνευση το σπηλαιώδες εσωτερικό ενός εγκαταλελειμμένου αρχοντικού στα Λάμυρα της Ανδρου, ο Γιώργος Σαλταφέρος επιχειρεί μια συνομιλία με το λανθάνον και το άρρητο σε συνθήκες μετέωρου χρόνου. Η επίδραση της ερείπωσης και του ίχνους στη διαδικασία της ζωγραφικής του οργανώνει ένα κλίμα χαρακτηριστικό της έως τώρα διαδρομής του μέσα από σπουδές ψευδαισθητικού ρεαλισμού.
«Ζωγραφίζω περισσότερο τις μικρές καθημερινές συγκινήσεις μου και αισθάνομαι μια ωριμότητα και συνέπεια ως προς αυτό», λέει ο ίδιος. «Οταν επέστρεψα στην Ανδρο πριν από επτά χρόνια ήξερα ότι είχε έρθει η στιγμή να ξεκινήσω μια καινούργια ζωγραφική ανάγνωσή της». Ανδριώτης στην καταγωγή, με πολυετή παραμονή στην Ελβετία (1999-2006), ο Σαλταφέρος καλλιεργεί έναν ιδιότυπο πατριωτισμό. Η αγάπη του για την Ανδρο προεκτείνεται πέραν των προσωπικών αναφορών του και αγκαλιάζει τον τόπο με μια αίσθηση καθολική και στοχαστική.
«Η θεματογραφία είναι συνήθως αυτοβιογραφική», λέει. «Δεν είναι όμως πάντα από τον συγκεκριμένο χωροχρόνο. Οπως ας πούμε οι αντανακλάσεις από τις πηγές της Βέρνης που τις ζωγράφισα είκοσι χρόνια αργότερα από όταν τις παρατηρούσα. Το νερό με γοητεύει πάντα. Αυτή τη φορά από άλλη οπτική γωνία και σε σχέση με την έντονη κλιματική αλλαγή. Κάτι που με απασχολεί έντονα και με τρομάζει. Το τοπίο της Ανδρου, του δικού μου μικρόκοσμου αλλάζει τρομακτικά με τη λειψυδρία. Αυτό που για μένα ήταν ποιότητα του τοπίου χάνεται καθημερινά. Από πέρυσι μέχρι φέτος τα μισά δέντρα του κήπου μου αργοπεθαίνουν. Αυτό με απασχολεί. Η δική μου Τοσκάνη, η κοιλάδα του Κορθίου, με φόντο το γαλάζιο του Αιγαίου αλλάζει μορφή. Τα κυπαρίσσια που τόσο αγαπώ διάσπαρτα στις πλαγιές αφήνουν τις ελιές ολομόναχες».
Με τη νέα ενότητα των έργων του, ο Γιώργος Σαλταφέρος προσεγγίζει την Ανδρο από μια οδό περισσότερο κρυπτική και συμβολική, σαν πύλη σε ένα τοπίο σιωπής.
«Η έμπνευσή μου ωστόσο ταλαντεύεται», λέει. «Εχω τη διάθεση να συνεχίσω τα εσωτερικά, με αντικείμενα – μάρτυρες άλλων καιρών αλλά και να συνεχίσω πάνω στα τοπία με νερό όπου αυτό υπάρχει… Οράματα που νιώθω ότι πρέπει να διασώσω».