Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΝΔΡΙΝΟΥ
Έχετε κι εσείς την αίσθηση, καθώς μπαίνουμε στο 2026, πως κάθε μέρα που περνάει τρέχουμε όλο και περισσότερο χωρίς να προλαβαίνουμε; Σίγουρα την έχετε! Όποιον και να ρωτήσεις γύρω σου, θα πάρεις ακριβώς την ίδια απάντηση: «τρέχω πανικόβλητος».
Κι όσο περισσότερο τρέχουμε εμείς, άλλο τόσο (ή και περισσότερο!) τρέχει ο χρόνος. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο τέλος κάθε μέρας, κάθε εβδομάδας, κάθε μήνα, κάθε χρόνου (καλή ώρα) να νιώθουμε κατάκοποι και ταυτόχρονα απογοητευμένοι: πάλι δεν τα προλάβαμε όλα! Πάλι, σε κάποια από όλα αυτά που κυνηγάμε καθημερινά, κάναμε «μια τρύπα στο νερό»… Τότε είναι που σηκώνουμε τα χέρια ψηλά: Τι στην ευχή φταίει και δεν προλαβαίνουμε;
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια, μετά την πανδημία, η καθημερινότητα μοιάζει να έχει μπει σε έναν επιταχυντή. Η ψηφιακή επανάσταση έκανε τον καθένα από εμάς (ταυτόχρονα!) τραπεζικό υπάλληλο, υπάλληλο του ΕΦΚΑ, της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, των ασφαλιστικών εταιρειών, του κτηματολογίου. Κάθεσαι στον υπολογιστή και πληρώνεις λογαριασμούς, φόρους, ΕΝΦΙΑ, τέλη κυκλοφορίας. Εκτυπώνεις αποδείξεις, ξαναπληρώνεις, διαβάζεις οδηγίες, βγάζεις προσωπικό αριθμό, κλείνεις ηλεκτρονικά ραντεβού με γιατρούς, φτιάχνεις υπεύθυνες δηλώσεις, εξουσιοδοτήσεις και πάει λέγοντας.
Θα μου πεις: κάτσε, ρε φίλε, εδώ έχεις γλιτώσει τόσες ώρες σε ατέλειωτες ουρές. Καμία αντίρρηση. Αλλά στην ουρά πλήρωνες μόνο τον δικό σου λογαριασμό. Για να μη σου πω πως δεν τον πλήρωνες ούτε αυτόν: τον έδινες στον συνταξιούχο πατέρα σου, του έδινες και χρήματα και την έκανε εκείνος τη δουλειά.
Στον υπολογιστή, αντίθετα, θα πληρώσεις εσύ τους λογαριασμούς και των γονιών σου και των πεθερικών σου και της θείας σου και του θείου σου και όσων, τέλος πάντων, στενών συγγενών είναι πάνω από τα 70 και δεν έχουν ιδέα τι θα πει «ηλεκτρονική πληρωμή». Έτσι δε και είσαι λίγο «σπασίκλας» και θέλεις να κρατάς και κάποιο excel για τις πληρωμές σου, την έβαψες!
Μετά είναι οι ατέλειωτες ώρες που χάνει ο καθένας μας στις μετακινήσεις. Ώρες ατελείωτες στους μποτιλιαρισμένους δρόμους της Αθήνας, μισάωρα (τουλάχιστον) στην αναζήτηση πάρκινγκ, άγχος, νεύρα, το ραντεβού που έχασες, το άλλο που άργησες, πήγε πίσω η δουλειά ολόκληρης της ημέρας. Αλλά, ok, κάποια πράγματα μπορείς να τα δουλέψεις και στο σπίτι. Αργά το βράδυ, όταν όλοι οι υπόλοιποι θα κοιμούνται.
Και βέβαια πρέπει να πας σούπερ μάρκετ, λαϊκή, κρεοπωλείο, στον φούρνο, στο ζαχαροπλαστείο, να κάνεις τα ψώνια της εβδομάδας τέλος πάντων. Αν δε μπεις στη διαδικασία να προσφέρεις κάτι στον εαυτό σου, ένα γυμναστήριο ας πούμε 2-3 φορές την εβδομάδα, τότε είναι που χάνεις τη μπάλα.
Ε, να μη μπεις λίγο και στα social; Να δεις τι «παίζει», ίσως να ποστάρεις κι εσύ κάτι ή να ευχηθείς για τα γενέθλια του τριτοξάδελφου στον οποίο δεν υπήρχε περίπτωση να τηλεφωνήσεις ποτέ για τα «χρόνια πολλά» αν δεν υπήρχαν social. Και ξαφνικά κοιτάζεις το ρολόι και βλέπεις πως έχεις χάσει μια ωρίτσα (το λιγότερο!) σκρολάροντας…
Καλά, για να βρεις λίγο χρόνο να διαβάσεις κάτι μεγαλύτερο σε έκταση από ένα sms ή από τα μηνύματά σου στο messenger και το viber, ένα άρθρο γνώμης ας πούμε που θα σε προβληματίσει και θα σε βάλει στη διαδικασία να σκεφτείς, ή -ακόμα καλύτερα- ένα βιβλίο, ούτε λόγος!
«Εδώ δεν έχω ώρα ούτε στην τουαλέτα να πάω κι εσύ μου μιλάς για βιβλία;»
Σοβαρά τώρα: μπαίνοντας στη νέα χρονιά, μήπως έφτασε η στιγμή να ανακαλύψουμε τη σημασία της αφαίρεσης στη ζωή μας; Μήπως να πετάξουμε από πάνω μας τα περιττά και να εστιάσουμε σε αυτά που πραγματικά έχουν νόημα; Μήπως ήρθε η ώρα τού «ουκ εν τω πολλώ το ευ» και του less is more;
Σίγουρα ούτε εύκολο είναι αυτό, ούτε γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Αλλά πρέπει να γίνει. Επιβάλλεται!
Αλλιώς θα φτάσουμε (δυστυχώς γρήγορα) σε μια κοινωνία τα μέλη της οποίας θα τρέχουν ασταμάτητα, αδυνατώντας να σκεφτούν, να κατανοήσουν, να συγκρίνουν, να επιλέξουν. Με τις ανάλογες επιπτώσεις παντού -και πρώτα απ΄ όλα στην πολιτική…
Καλή Χρονιά!
Γ.Μ.