Στα δικά μου μάτια
η Άνδρος έχει μικρύνει από καιρό…
Συρρικνώθηκε πληθυσμιακά,
αλλά και σε κίνητρο
και δυνατότητες παρέμβασης.
Απουσιάζουν τα ισχυρά αντίβαρα…
Η Άνδρος μοιάζει απομονωμένη
και ανήμπορη.
Της λείπει η όρεξη, το κίνητρο,
της λείπουν τα αντίβαρα
που είχαμε συνηθίσει…
Ο κόσμος εγκαταλείπει κι άλλο το νησί!
Όταν έφυγα, τον Ιούλιο πέρσι,
σκέφτηκα πως αν εγώ
είχα Θέση Ευθύνης στην Άνδρο,
θα σήκωνα το τηλέφωνο
και θα προσπαθούσα
να μάθω και να αποτρέψω,
στο μέτρο του δυνατού,
κάθε δημότη μου να πραγματοποιήσει
αυτό το “ταξίδι”…
Το τραγικό περιστατικό και η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής,
οι χρόνιες ελλείψεις στις υγειονομικές υποδομές και τις διακομιδές ασθενών
φέρνει επιτακτικά μπροστά μια ελάχιστη πρωτοβουλία … “μνήμης”
Ένα ανοιχτό, ειλικρινές, δημόσιο προσκλητήριο,
από την ηγεσία του τόπου,
πραγματικής ενότητας και ελπίδας
για τα Μεγάλα Προβλήματα της Άνδρου
που δεν θα λησμονεί κανέναν…
Η αγάπη των Ανδριωτών για τον τόπο παραμένει σε πλήρη ισχύ,
παρά την απόσταση,
παρά τη σκληρότητα της ζωής,
τις συχνά ανυπέρβλητες δυσκολίες βιοπορισμού,
τις χρεοκοπημένες ανθρώπινες σχέσεις…
Καταθέτω τα πιο θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του παιδιού
και μαζί τη λαχτάρα της ελπίδας,
που θα την φτιάξουμε εμείς
αν πραγματικά την θέλουμε…
Γιάννης Ν. Ζιώτης
