Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΘΩΜΑ
Η πολιτική δεν είναι σκηνή, ούτε οι πολίτες θεατές. Δεν είναι εικόνα προς κατανάλωση ούτε στιγμιότυπο επιδοκιμασίας. Είναι πράξη ευθύνης — ο χώρος όπου η γνώση συναντά το συναίσθημα και δοκιμάζεται η ωριμότητα μιας κοινωνίας.
Χωρίς ιστορική συνείδηση καταντά διαχείριση εντυπώσεων· χωρίς κατανόηση των συσχετισμών μετατρέπεται σε αυταπάτη. Ο ρεαλισμός δεν είναι κυνισμός, αλλά ηθική της ευθύνης.
Η εμπειρία από μόνη της δεν γεννά σοφία· όταν δεν συνοδεύεται από ανάλυση και αυτογνωσία, γεννά έπαρση. Και η έπαρση οδηγεί στην ύβρη — εκεί όπου η εξουσία παύει να είναι υπηρεσία και γίνεται επιβολή.
Η εξουσία δεν αλλάζει τον άνθρωπο· αποκαλύπτει το μέτρο του. Αφαιρεί το προσωπείο και φανερώνει τον χαρακτήρα. Δεν είναι το αξίωμα που καθιστά κάποιον σπουδαίο· είναι ο άνθρωπος που προσδίδει κύρος στο αξίωμα. Η αυθαιρεσία δεν αποτελεί ένδειξη δύναμης αλλά αδυναμίας· και η κακοδιοίκηση αρχίζει από τη στιγμή που η αλήθεια γίνεται διαπραγματεύσιμη.
Τα πιο επικίνδυνα ψέματα δεν είναι όσα ακούγονται παράλογα, αλλά όσα μοιάζουν με αλήθειες που θα θέλαμε να πιστέψουμε. Εκεί δεν εξαπατάται απλώς η κοινωνία — συναινεί. Και όταν η συναίνεση στηρίζεται στην αυταπάτη, η εξουσία απομακρύνεται από την αλήθεια και η αλήθεια από τη δικαιοσύνη.
Η αλήθεια είναι η virtus et honestas της εξουσίας. Είναι η αρετή της χρηστής εξουσίας. Δεν μπορεί, δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται η πολιτική να βρίσκεται απέναντι από την αλήθεια γιατί τότε χάνει την ουσία της, την αρετή της υπηρέτησης του κοινού καλού.
Κ.Α.Θ.