Της ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΧΑΛΑ
Στη δεκαετία του 1980, μικρό παιδί ακόμα, οι συζητήσεις γύρω από τέτοια θέματα γίνονταν ψιθυριστά .“Τη χτυπάει ο άντρας της”, “της παίρνει τα λεφτά”, “δεν την αφήνει να κυκλοφορεί”, “την απατάει επανειλημμένα”, “η πεθερά της είναι Κέρβερος” και πολλά ακόμη που με έκαναν να απορώ: μα πώς το συζητούν και δεν κάνουν κάτι για αυτό; H απάντηση ήταν πάντα σύντομη και αποστομωτική: “τι να κάνεις”, “πού να μπλέκεις”, “δεν αλλάζει τίποτα”.
Kαθώς μεγάλωνα, συνειδητοποιούσα -έντρομη δεν σας κρύβω-πως πράγματι δεν μπορούσες να κάνεις και πολλά. Και εξηγούμαι. Η βία σε κάθε μορφή της ήταν -και είναι ασφαλώς και δυστυχώς- συχνό φαινόμενο και με έναν πολύ παράδοξα ανεξήγητο τρόπο δεδομένη. Η κοινωνία μας μικρή, κλειστή, σιωπηλή. Μια κοινωνία που κυριαρχούσε ως φράση και ως νοοτροπία το “τι θα πει ο κόσμος”. Όπως δεν χώριζες, δε “χαλούσες το σπίτι σου” λόγω βίας, για τον ίδιο λόγο δεν την κατήγγειλες αλλά ούτε και ζητούσες βοήθεια. Ούτε έμπλεκες για να καταγγείλεις το γείτονα. “Θα τα βρουν” έλεγες, έκλεινες τα παντζούρια και συνέχιζες τη ζωούλα σου. Καταλαβαίνω, αλήθεια. Έτσι ήταν. Δεν υπήρχε και τόσο ανοιχτά προσβάσιμη πηγή πληροφορίας και γνώσης όπως σήμερα. Δεν υπήρχε και κανένα πλαίσιο να προστατεύει τα θύματα. Πήγαινες στο τμήμα -όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν-να καταγγείλεις βιασμό και σου έλεγαν “τι φορούσες” και “κάτι θα έκανες για να τον προκαλέσεις”. Κατήγγειλες περιστατικό βίας κι αν ο αστυνομικός ήταν φίλος του συντρόφου σου έλεγε “ έλα μωρέ βρείτε τα, μη χαλάτε το σπίτι σας”.
Στην εποχή μας όμως δεν υπάρχει πια δικαιολογία. Δε μπορούμε να μένουμε αμέτοχοι παρατηρητές ή ακόμα και αρνητές της πραγματικότητας.
Λυπάμαι που θα σας στεναχωρήσω. Λυπάμαι που θα ταράξω τα , ψευδώς θεωρούμενα, ήρεμα νερά σας αλλά ακόμα και αν δεν είχατε ιδέα, ναι, υπάρχουν περιστατικά βίας και στην Άνδρο. Ασφαλώς θα έχετε ακούσει για τη ραγδαία αύξηση της βίας πανελληνίως και παγκοσμίως. Λοιπόν η Άνδρος δε μπορεί να είναι εξαίρεση. Μακάρι να ήταν. Είναι άλλωστε μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Μη μας φοβίζει το ότι είμαστε εδώ και το συζητάμε ανοιχτά. Δε θα δυσφημιστεί το νησί μας- το αντίθετο θα έλεγα.
Αν αποδείξουμε ότι είμαστε άνθρωποι που δε ζούμε σε μία φούσκα ευδαιμονίας και τοπικιστικής υπερηφάνειας τόσης που να κλείνουμε τα μάτια στα δράματα που παίζονται στη διπλανή πόρτα, αν επιδείξουμε ενσυναίσθηση, αν μάθουμε από την αρχή τί είναι βία, τι είναι σεξισμός, πως να σπάσουμε τα στερεότυπα και τα μεταλαμπαδεύσουμε σε παιδιά και εγγόνια, αν έχουμε αυτιά και μάτια ανοιχτά, να συντρέξουμε όπως έλεγαν οι γιαγιάδες μας, αυτό αρκεί για να πούμε πως υπάρχει ελπίδα.
Αρκεί για να φτιάξουμε έναν κόσμο ,και το νησί μας, καλύτερο από όσο το(ν) βρήκαμε.
Μ.Χ.
Σημείωση: Το άρθρο φιλοξενείται στην έντυπη έκδοση της Ανδριακής που κυκλοφορεί
