Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΘΥΑ
Θα το γράφω όσο κι αν κουράζει. Στην Άνδρο κάθε μέρα ξημερώνει μαζί με τη μέρα και μια μικρή έκπληξη. Ένα γεγονός, μια συνάντηση, μια εικόνα που έρχεται να θυμίσει ότι σε έναν τόπο που φαινομενικά μοιάζει ήσυχος και προβλέψιμος, η καθημερινότητα γίνεται ξεχωριστή. Η σημερινή έκπληξη ήρθε σε μια ηλιόλουστη μέρα, με εκείνα τα ίχνη πρωινής ψύχρας που κάνουν τον αέρα να μοιάζει καθαρός και διάφανος. Και είχε ως πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που έχει κάνει την υπέρβαση τρόπο ζωής, τον Γιάννη Κούρο.
Ο υπεραθλητής βρέθηκε στο Εμπειρίκειο Γυμνάσιο Άνδρου, μετά από πρωτοβουλία της γυμνάστριας του σχολείου, κ. Δημητροπούλου, σε μια συνάντηση που ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μιας απλής σχολικής επίσκεψης. Ήταν μια αφορμή για συζήτηση, έμπνευση και κυρίως για ένα μάθημα ζωής προς τους μαθητές.
Όταν τους συνάντησα στην πόρτα του σχολείου, ο Γιάννης Κούρος είχε ήδη προλάβει να κάνει κάτι που για τους περισσότερους θα έμοιαζε με κανονική προπόνηση, έναν περίπατο μέχρι τον Αφανή Ναύτη. Για τον ίδιο, ωστόσο, ήταν απλώς μια μικρή πρωινή βόλτα, προφανώς αμελητέα μπροστά στις αποστάσεις που έχει διανύσει στη ζωή του.
Αυτό που τον εντυπωσίασε, όπως μας είπε, δεν ήταν μόνο η διαδρομή αλλά και η αρχιτεκτονική της Χώρας. Στάθηκε ιδιαίτερα στις λεπτομέρειες των σπιτιών και ειδικά στις πόρτες. Όχι τυχαία. Όπως εξήγησε, ασχολείται και ο ίδιος με την τέχνη της κατασκευής και γνωρίζει πολύ καλά πόση δουλειά, επιμονή και δεξιοτεχνία κρύβεται πίσω από κάθε τέτοια λεπτομέρεια. Μίλησε με θαυμασμό για τη φροντίδα που φαίνεται σε αυτά τα στοιχεία και για την αισθητική που αποπνέει ένας τόπος όταν οι άνθρωποί του σέβονται την παράδοση και την τέχνη.
Η συζήτηση, όμως, δεν άργησε να επιστρέψει στον λόγο της παρουσίας του. Ο ίδιος τόνισε ότι επιδιώκει όσο μπορεί να έρχεται σε επαφή με νέους ανθρώπους και ιδιαίτερα με μαθητές. Αν έστω κι ένα παιδί ασχοληθεί με τον αθλητισμό, είπε, τότε κάτι έχει κερδηθεί. Δεν μίλησε μόνο για πρωταθλητισμό. Μίλησε για τη δύναμη της προσπάθειας, για τη σημασία της επιμονής και για το πώς ο αθλητισμός μπορεί να λειτουργήσει ως σχολείο χαρακτήρα και, βέβαια, ήθους.
Το βασικό μήνυμα που θέλησε να μεταφέρει στους μαθητές ήταν απλό αλλά βαθύ, να προσπαθούμε να ξεπερνάμε τα όριά μας. Να ξεπερνάμε, πρώτα απ’ όλα, τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί η μεγαλύτερη νίκη, όπως είπε, δεν είναι απέναντι στους άλλους, αλλά απέναντι στις δικές μας αμφιβολίες, στην κούραση και στην εύκολη παραίτηση.
Η παρουσία του στο σχολείο έγινε δεκτή με ιδιαίτερη θέρμη. Τον Γιάννη Κούρο υποδέχθηκαν ο διευθυντής και οι καθηγητές του σχολείου, σε μια ατμόσφαιρα που έδειχνε ότι όλοι αντιλαμβάνονταν τη σημασία της στιγμής. Δεν είναι άλλωστε συνηθισμένο να βρίσκεται σε μια σχολική αίθουσα ένας άνθρωπος που έχει γράψει ιστορία στους υπερμαραθωνίους και έχει αναγνωριστεί διεθνώς για τις επιδόσεις και το πνεύμα του.
Εκ μέρους του Δήμου τον υπεραθλητή υποδέχθηκε, το μέλος της επιτροπής Παιδείας Λούης Τηνιακός, ο οποίος μετέφερε και μήνυμα του δημάρχου Θεοδόσης Σουσούδης. Στο μήνυμα αυτό τονιζόταν η σημασία τέτοιων πρωτοβουλιών που φέρνουν τους νέους σε επαφή με προσωπικότητες που μπορούν να λειτουργήσουν ως πρότυπα.
Και πράγματι, αυτή η συνάντηση είχε κάτι περισσότερο από μια τυπική ομιλία. Οι μαθητές άκουσαν έναν άνθρωπο που έχει βιώσει την έννοια της υπέρβασης σε ακραίες συνθήκες. Έναν άνθρωπο που έχει περάσει αμέτρητες ώρες μόνος στον δρόμο, με μοναδικό αντίπαλο την κόπωση και μοναδικό σύμμαχο την αποφασιστικότητα.
Ίσως γι’ αυτό τα λόγια του έμοιαζαν να βρίσκουν εύκολα τον δρόμο προς τους μαθητές. Δεν μιλούσε με στόμφο, αλλά με απλότητα. Με εκείνη τη φυσικότητα που έχουν οι άνθρωποι που δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα — γιατί το έχουν ήδη κάνει. Το Εμπειρίκειο Γυμνάσιο Άνδρου, άλλωστε, έχει μια μακρά παράδοση στην εκπαίδευση και στη διαμόρφωση νέων ανθρώπων με αξίες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τέτοιες δράσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Είναι μικρές εμπειρίες που μπορεί να μείνουν στη μνήμη των παιδιών για χρόνια.
Και ίσως, πράγματι, κάπου ανάμεσα στους μαθητές που άκουγαν εκείνη την ώρα, να υπάρχει ένα παιδί που θα θυμηθεί αυτή τη συνάντηση μετά από χρόνια. Ίσως ένα παιδί που θα αποφασίσει να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στον αθλητισμό. Ή απλώς να πιστέψει λίγο περισσότερο στον εαυτό του.
Αν συμβεί αυτό, τότε η πρωτοβουλία της κ. Δημητροπούλου θα έχει πετύχει τον σκοπό της. Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι μόνο χρόνοι, αποστάσεις και μετάλλια. Είναι κυρίως μια στάση ζωής. Είναι η επιμονή, η πειθαρχία και η πίστη ότι τα όρια υπάρχουν για να δοκιμάζονται.
Μια απλή σχολική μέρα στην Άνδρο, με τον ήλιο να φωτίζει τα μαθητικά πρόσωπα και την πρωινή ψύχρα να επιμένει ακόμη στον αέρα, δόθηκε ένα μάθημα που ξεπερνά τα όρια της φυσικής αγωγής. Ένα μάθημα αθλητισμού, αλλά κυρίως ζωής.
Γ.Β.