Μια ελκυστική εξηντάρα
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΑΜΠΑΣΗ
Στις 23 Φεβρουαρίου 2026 η Ελληνική Τηλεόραση είχε γενέθλια, συμπλήρωσε εξήντα χρόνια ζωής.
Έγινε μια ελκυστική εξηντάρα.
Θα σας διηγηθώ σε λίγες γραμμές κάποιες άγνωστες πτυχές της πολυτάραχης διαδρομής της.
Όταν τελείωσα την Ιωνίδειο Σχολή προβληματιζόμουν τι θα ήθελα να σπουδάσω. Κατ΄ αρχάς επειδή ήμουν άριστος στην βοτανολογία (ήξερα νεράκι τις οικογένειες και τις συνομοταξίες των φυτών, ακόμα και τις λατινικές τους ονομασίες), αλλά δεν έδωσα στην Ανωτάτη Γεωπονική γιατί ήμουν άσχετος με τη χημεία.
Αργότερα ήθελα να σπουδάσω Διπλωματία στο φημισμένο γαλλόφωνο Πανεπιστήμιο των Κέδρων , στο Λίβανο, αλλά ήμουν σκράπας στα γαλλικά και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.
Τελικά μπήκα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για να αποκτήσω βασικές γνώσεις στη Δημοσιογραφία.
Μετά το πτυχίο μου πήρα το πλοίο για την Αγγλία.
Στην αρχή, για να καλύπτω τα βασικά μου έξοδα έπιασα δουλειά ως καθαριστής σε σπίτια πλούσιων Εβραίων στην γειτονιά του Χάμπστεντ.
Παράλληλα σπούδασα αγγλική λογοτεχνία στο Πρίνστον Κόλετζ και δημοσιογραφία στο School of journalism στη Fleet Str και μέσα σε όλα αυτά δούλευα και ως ανταποκριτής της εφημερίδας Αθηναϊκή. ΄Έστελνα τότε ανταποκρίσεις για το σκάνδαλο Προφούμο και την Κριστίν Κίλερ, τη μεγάλη ληστεία του Τρένου, το κίνημα ειρήνης του Μπέρναρντ Ράσελ, τη μόδα με τις μίνι φούστες και το φαινόμενο των Μπιτλς.
Εκείνο τον καιρό το BBC έσπασε το μονοπώλιο που είχε και άρχισαν να λειτουργούν τα ιδιωτικά κανάλια. Με την έναρξη της ιδιωτικής τηλεόρασης άνοιξε, όπως ήταν λογικό, και η πρώτη σχολή τηλεόρασης. Στη σχολή αυτή σπούδασα σκηνοθεσία και παραγωγή προγραμμάτων.
Κάποια στιγμή γύρισα στην Ελλάδα για οικογενειακούς λόγους. Χωρίς να χάνω καιρό συνάντησα το Γενικό Διευθυντή του ΕΙΡ Αναστάσιο Πεπονή διορισμένο από τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου. Χωρίς να το καταλάβω υπέγραψα σύμβαση ως σκηνοθέτης και παραγωγός της Πειραματικής Τηλεόρασης.
Η Διεύθυνση του Πειραματικού Σταθμού ανατέθηκε στο Μιχάλη Γιαννακάκο. Ο Γιαννακάκος που ήταν επίσης και σχολιαστής ποδοσφαιρικών αγώνων επιστράτευσε δύο υπαλλήλους από το ραδιόφωνο, το Γιώργο Αναστόπουλο και τον Γιώργο Κάρτερ. Αυτή ήταν και η πρώτη ομάδα της πειραματικής τηλεόρασης.
Ο Γιαννακάκος μας μιλούσε συχνά για τις θεωρίες του Καναδού φιλοσόφου Μάρσαλ Μακλούαν που πίστευε ότι ΤΟ ΜΕΣΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ.
Η Έλλη Μπαλάνου φιλοτέχνησε το οπτικό σήμα της τηλεόρασης του ΕΙΡΤ και ο συμπατριώτης μου από την Άνδρο, Αντώνης Λάβδας επένδυσε μουσικά το σήμα με ένα απόσπασμα του Πίνδαρου, που το κατάργησε η Χούντα με το εμβατήριο “περνάει ο στρατός της Ελλάδος φρουρός”…
Εγώ εκείνο τον καιρό σκηνοθέτησα το πρώτο ειδησεογραφικό μαγκαζίνο με τίτλο “Άνθρωποι του 1970” με αφορμή τις βρετανικές εκλογές.
Ο Γιώργος Αναστόπουλος σκηνοθέτησε το πρώτο μουσικό πρόγραμμα με τη Γιοβάνα που τραγούδησε γαλλικές μπαλάντες και ο Γιώργος Κάρτερ σκηνοθέτησε το πρώτο θεατρικό έργο “Ο άνθρωπος και το παντελόνι” του Καμπανέλλη.
Στα εξήντα χρόνια της λειτουργίας της ΕΡΤ η πιο σημαντική υπήρξε χωρίς αμφιβολία η μετάδοση της προσελήνωσης με σχολιαστή τον Ιάσωνα Μοσχοβίτη και η πιο αστεία ιστορία ήταν όταν ο Υφυπουργός Τύπου του ΠΑΣΟΚ Τάκης Μαρούδας ήθελε με ένα λιανοντούφεκο να καταρρίψει τους δορυφόρους που μετέδιδαν προγράμματα της ιδιωτικής τηλεόρασης.
Τέλος η πιο θλιβερή στιγμή στην ιστορία της κρατικής τηλεόρασης ήταν το ΜΑΥΡΟ όταν έκλεισε την ΕΡΤ ο Αντώνης Σαμαράς.
