Ως Φιλοζωικό Σωματείο Άνδρου θα θέλαμε να σχολιάσουμε με καλή διάθεση το πρόσφατο άρθρο για την καθαριότητα στη Χώρα.
Πράγματι, η εικόνα των δρόμων χρειάζεται φροντίδα, όμως να θυμόμαστε ότι οι περισσότερες ακαθαρσίες προέρχονται από αδέσποτες γάτες, που δεν έχουν κηδεμόνα αλλά σιτίζονται και φροντίζονται από κατοίκους και εθελοντές, πολλές φορές με τη στήριξη του Δήμου.
Οι περισσότερες είναι στειρωμένες (φαίνεται από το μικρό κοψιματάκι στο αυτί) υγιείς και εμβολιασμένες στο πλαίσιο των προγραμμάτων που υλοποιούμε σε συνεργασία με την Υπηρεσία Αδέσποτων Ζώων Σύντροφιάς του Δημου, για τον έλεγχο του πληθυσμού και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους.
Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι το συνεργείο καθαριότητας του Δήμου εργάζεται επιμελώς κάθε μέρα για να διατηρεί τη Χώρα καθαρή.
Ωστόσο, είναι πρακτικά αδυνατο να μπορεί να περνά από όλα τα σημεία πολλές φορές μέσα στην ημέρα, και οι γάτες, ως ελεύθερα ζώα, μπορεί να λερώνουν ξανά μετά τον καθαρισμό.
Οι γατούλες της Χώρας, πέρα από μέρος της ομορφιάς του νησιού, δείχνουν και την ευαισθησία της κοινωνίας μας.
Για τα σκυλάκια, υπενθυμίζουμε ότι πλέον δεν υπάρχουν αδέσποτα χάρη στη συνεχή προσπάθειά μας, και βάσει νόμου (Ν.4830/21) κάθε κηδεμόνας οφείλει να συνοδεύει με λουρακι το σκύλο του στη βόλτα και να μαζεύει τις ακαθαρσίες του ζώου του, όπως έχουμε επισημάνει με πολλές αναρτήσεις μας στο παρελθόν.
Δεν γράφουμε από αντίλογο αλλά από διάθεση ενημέρωσης και συνεργασίας.
Ας συνεχίσουμε όλοι μαζί να κρατάμε τη Χώρα μας καθαρή, φιλόζωη και όμορφη!
Επιτρέψτε μου όμως σεβαστοί εκπρόσωποι του Φ.Σ.Α. να έχω διαφορετική – και μ΄άλιστα βαθιά αρνητική άποψη για τις υπηρεσίες καθαρισμού του Δήμου Άνδρου. Προσωπικά και καθώς αντιμετώπιζα καθημερινά την ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ κατάσταση του παρτεριού – βάσης του δένδρου της μουριάς ακριβώς πίσω από την μαρμάρινη κρήνη και την είσοδο του Αρχαιολογικού Μουσείου – καθώς ήμουν ίσως ο μοναδικό μόνιμα καθήμενος στο τελευταίο ξύλινο τραπέζι και πάγκο της επιχείρησης – ζαχαροπλαστείου “ΕΡΜΗΣ” , το οποίο λειτουργώντας ως “τουαλέτα” των αξιαγάπητων κατά τα άλλα αδέσποτων γατών , τα προέτρεπε τακτικότατα να ανοίγουν τα πίσω τους ποδαράκια και να εναποθέτουν στις πέτρες που έχουν τοποθετηθεί γύρω από τον κορμό της μουριάς “τα κακάκια” τους ! Τα φυσικά αθώα ζω΄άκια αδυνατούσαν να κατανοήσουν ότι δεν υπήρχε χώμα για να το ανασκάψουν και να τα σκεπάσουν (όπως συνηθίζουν να κάνουν οι γάτες) και έτσι τα έβλεπα να προσπαθούν μάταια με τα εμπρος τους πόδια αλλά με τις πέτρες να έχουν τραχιά υφή τα ίδια δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι. Εν τω μεταξύ όμως η αφόρητη οσμή των ακαθαρσιών που ο ζεστός καιρός ξέραινε έκανε την ατμόσφαιρα αποπνικτική έως και υγειονομικά επικίνδυνη – ιδιαίτερα λόγω της άμεσα κοντινής απόστασης από τα τραπέζια του ζαχαροπλαστείου ! Πολύ δε περισσότερο στους εξερχόμενους από το Αρχαιολογικό Μουσείο επισκέπτες αλλά και τους βραδυνούς θαμώνες των καταστημάτων εστίασης της Πλατείας Κα΅΄ιρη που αναπτύσσονταν “σε απόσταση αναπνοής” από το συγκεκριμένο παρτέρι ! Έτσι πήρα την πρωτοβουλία και κάλεσα τηλεφωνικά το Τμήμα Καθαριότητας του Δήμου , τόσο στις αρχές Σεπτέμβρη όσο και αργότερα , επώνυμα καταθέτοντας τους το πρόβλημα και ζητώντας : α/ να γίνει καθαρισμός και αφαίρεση των ρυπασμένων πετρών , β/ να γίνει ψεκασμός με αποσμητικό και αντιμικροβιακό σκεύασμα , γ/ να τοποθετηθεί κάλυμμα του παρτεριού με κατάλληλης διαμέτρου οπή για τον κορμό της μουριάς (από κόντρα πλακέ θαλάσσης ίσως, σαν αυτά που η επιχείρηση “ΕΡΜΗΣ” έχει τοποθετήσει με δικές της δαπάνες στα παρακείμενα παρόμοια παρτέρια με δένδρα) που θα επιτρέπει και το πότισμα του δένδρου . Δυστυχώς μέχρι και τα μέσα Οκτωβρίου απολύτως ΤΙΠΟΤΑ δεν έγινε , ενώ ένα πρωϊνό εγώ ο ίδιος φώναξα τον οδοκαθαριστή , του ζήτησα μια μεγάλη μαύρη σακούλα και με τα χέρια μου αφαίρεσα όσες πέτρες είχαν ήδη στην επιφάνεια τους ακαθαρσίες , και η σακούλα μπήκε ξεχωριστά στον τροχήλατο κάδο. Πέρα όμως από αυτό δεν είδα δυστυχώς την παραμικρή περαιτέρω φροντίδα από το Τμήμα Καθαριότητας του Δήμου ! Κλείνω βεβαιώνοντας ότι είμαι συνειδητά φιλόζωος και λατρεύω τις γάτες από την παιδική μου ηλικία, ταΐζω αρκετές και το σπίτι μου ήταν ανέκαθεν φιλικός “σταθμός” για τις αδέσποτες και λατρεμένες φίλες μου !