Ο χειμώνας στην Άνδρο είναι μια αγκαλιά.
Μια σιωπηλή, τρυφερή παρουσία που τυλίγει το νησί με σύννεφα, με αέρα που κουβαλάει την αρμύρα της θάλασσας και με μια γλυκιά μελαγχολία που γαληνεύει. Είναι η εποχή που το νησί αποκαλύπτει τον πιο μυστικό και ρομαντικό εαυτό του, μακριά από τα πλήθη και τον θόρυβο, σαν να ψιθυρίζει μόνο σε όσους θέλουν πραγματικά να ακούσουν.
Ο ουρανός ντύνεται στις αποχρώσεις του γκρι των σύννεφων και η θάλασσα αντανακλά το δικό της φως με έναν τρόπο πιο βαθύ, πιο ειλικρινή. Τα κύματα σπάνε στα βράχια με δύναμη, μα και με ρυθμό, σαν καρδιά που χτυπά σταθερά, θυμίζοντας πως η ζωή συνεχίζεται ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ακίνητα. Ο αέρας είναι καθαρός, σχεδόν διάφανος, και κουβαλά τη μυρωδιά της βροχής, του βρεγμένου χώματος και του αλατιού, μια ανάσα που γεμίζει το στήθος και αδειάζει το μυαλό. Όλα μοιάζουν σαν σκηνές από παλιό παραμύθι.
Στα στενά δρομάκια που αντηχούν βήματα μοναχικά, στα φωτισμένα παράθυρα, τα ζεστά μέσα στο πρόωρο σκοτάδι του απογεύματος. Ο χρόνος κυλά αλλιώς. Πιο αργά. Πιο ανθρώπινα. Σαν να σου δίνει χώρο να νιώσεις, να θυμηθείς, να σταθείς λίγο παραπάνω σε όσα συνήθως προσπερνάς. Το δροσισμένο πράσινο της γης γίνεται πιο βαθύ, πιο έντονο, σχεδόν βελούδινο κάτω από την υγρασία, και τα μονοπάτια σε καλούν σε βόλτες σιωπηλές, όπου κάθε βήμα είναι ένας διάλογος με τη φύση, με τον ίδιο σου τον εαυτό.
Μέσα στο κρύο, γεννιέται μια παράξενη ζεστασιά, αυτή που μόνο η αυθεντική ομορφιά μπορεί να χαρίσει. Κι όταν έρχεται η νύχτα, ο άνεμος δυναμώνει, σφυρίζοντας σαν αρχαία φωνή που θυμάται και σου θυμίζει τα πάντα. Τα βουνά της Άνδρου στέκουν αγέρωχα και σκοτεινά, ακίνητοι φρουροί του νησιού, οι πρώτοι που ανταμώνουν τα καιρικά φαινόμενα. Πάνω στις κορφές τους που περιμένουν τα χιόνια σπάνε τα σύννεφα, εκεί γεννιούνται οι καταιγίδες, εκεί δοκιμάζεται η δύναμη του ανέμου και της βροχής. Δεν λυγίζουν. Δέχονται το κρύο και τη θύελλα με αξιοπρέπεια, και αφήνουν τη φύση να κάνει το έργο της. Ο ήχος του αέρα γίνεται σύντροφος, μοναχικός αλλά παρηγορητικός. Είναι η ώρα που νιώθεις μικρός μπροστά στο τοπίο, και ταυτόχρονα προστατευμένος, σαν να σε αγκαλιάζει κάτι αρχέγονο, άγριο και τρυφερό μαζί.
Η Άνδρος τον χειμώνα δεν λάμπει με φασαρία, λάμπει με ψυχή. Σαν ένας ήσυχος, βαθύς έρωτας, που δεν υπόσχεται πολλά, αλλά σου δίνει ό,τι ακριβώς χρειάζεσαι. Και μένει μέσα σου για καιρό, σαν ζεστή ανάμνηση σε μια κρύα νύχτα. Ο χειμώνας στα νησιά μας είναι ρομαντικός όχι γιατί εντυπωσιάζει, αλλά γιατί συγκινεί. Γιατί σε μαθαίνει να βρίσκεις την ομορφιά στο απλό, σε ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ δίπλα στο παράθυρο, στον ήχο της βροχής στη στέγη, σε μια σιωπή που μοιράζεται, καθώς ο άνεμος λυσσομανά έξω.
Είναι η εποχή που το νησί σε καλεί να μείνεις λίγο παραπάνω, να πλησιάσεις, να αφεθείς στην ανθρώπινη ταπεινότητά σου, αντικρίζοντας το μεγαλείο της ζωής.
Γιάννης Βαθυάς