Εικαστικός με άποψη, καλλιτέχνης αυτοδίδακτος με αισθαντικότητα κι απόφαση, από τους εκείνους που απασχόλησαν τον τύπο τόσο για την προσωπική τους ζωή όσο και το έργο τους.
Από την «Εντελέχεια» και το γλυπτό του στο Μέγαρο των Ηλυσίων, μέχρι την πρόσφατη εκπομπή που αφιέρωσε σε εκείνον η γαλλική τηλεόραση, ο Δημήτρης Ρουσσέτος δεν σταματά να στοχάζεται, να εργάζεται, να δημιουργεί, να πρωτοπορεί, να τολμά, να εκπλήσσει…
Η απόφασή του να διαμένει μόνιμα στην Άνδρο, να εμπνέεται και να δημιουργεί στο νησί για το νησί, αξίζει την συζήτηση που ακολουθεί η οποία δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της ΑΝΔΡΙΑΚΗΣ του καλοκαιρινού διπλού φύλλου Ιουλίου /Αυγούστου 2026.
Πως αποφασίζει ένας νέος άνθρωπος μεγαλωμένος στην Αθήνα να επιστρέψει στην Άνδρο;
Στην Αθήνα πήγα σχολείο αλλά στην Άντρο μεγάλωσα. Δεν είναι τόσο θέμα μιας μεμονωμένης απόφασης. Είναι θέμα συγκυριών και φυσική κατάληξη της ροής και τροπής διάφορων γεγονότων που συσχετίζονται με την καλλιτεχνική και δημιουργική μου δραστηριότητα και φυσικά σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά η ανιδιοτελής αγάπη μου για το νησί, τόπο καταγωγής μου σε μεγάλο ποσοστό και από τους δυο γονείς. Σχεδόν τη μισή ζωή των παιδικών μου χρόνων την πέρασα εδώ ούτως ή άλλως. Η γκαλερί μου βρίσκεται στον ίδιο πεζόδρομο με το πατρικό μου σπίτι, τι πιο οικείο από αυτό;
Τί είναι για σένα το νησί; Η θάλασσα ως πηγή έμπνευσης;
Για μένα το νησί είναι μνήμες. Όχι μόνο δικές μου όμως! Συλλογικές μνήμες που ακόμα και αν δεν τις βίωσα ο ίδιος μου τις μετέφεραν οι πρόγονοί μου. «Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις» που λένε…Η θάλασσα δεν είναι αυτή καθαυτή πηγή έμπνευσης. Προηγείται αυτής ως καθαρτικό και ηρεμιστικό μέσο ούτως ώστε να προετοιμαστώ κατάλληλα για να ανοίξω πνευματικά και να έρθει η έμπνευση να με βρει. Δεν πηγαίνω εγώ σε αυτήν…αυτή έρχεται και με βρίσκει όταν είμαι «καθαρός» και ήρεμος. Τότε ανοίγουν τα πνευματικά μου κανάλια. Είναι βασικό συστατικό της πνευματικής μου προετοιμασίας λοιπόν η θάλασσα, αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του ιερού τελετουργικού.
Τα έργα σου έχουν δυναμική και πρακτικότητα. Πως ένα ψυχρό υλικό παίρνει σχήμα; Πως καταφέρνεις την έκφραση;
Οι μορφές των έργων μου, προτού ακόμα αρχίσω να σκαλίζω την ψυχρή και άμορφη πρώτη ύλη, υπάρχουν ήδη μέσα στο μυαλό μου. Δεν σχεδιάζω στο χαρτί ποτέ. Μετράω τα πάντα με το μάτι. Χρησιμοποιώ ένα μολύβι για να ορίσω κάποιες συντεταγμένες επάνω στο έργο απλά σημαδεύοντάς το. Και μετά πιάνω δουλειά με τα εργαλεία μου αφαιρώντας τον περιττό όγκο. Η διαδικασία σημάδι-σκάλισμα επαναλαμβάνεται σχεδόν μέχρι την ολοκλήρωση του έργου. Το να αποκτήσει έκφραση και πνοή το έργο έχει να κάνει με το ταλέντο του καλλιτέχνη, την αισθητική του, την υπέρβαση των κανόνων, ακόμα και με το πόσο πόνο είναι διατεθειμένος και αντέχει ψυχοσωματικά να διαθέσει-προσφέρει στο έργο του. Η έκφραση δεν έρχεται εύκολα. Θέλει κόπο και τρόπο φυσικά. Με προχειρότητες πάντως σίγουρα δεν θα υπάρξει έκφραση!
Υπάρχει μοναχικότητα στον καλλιτέχνη;
Όχι απλά υπάρχει, επιβάλλεται θα έλεγα να υπάρχει. Είτε την ώρα της δημιουργίας, είτε την ώρα της αναζήτησης, της χαλάρωσης, της προετοιμασίας, την ώρα της σύνδεσης με το έργο και με το υλικό. Δε θέλει άλλο θόρυβο ο καλλιτέχνης, έχει ήδη πολλές φωνές μέσα του που τις ακούει μόνο αυτός. Τις ώρες που αποσυνδέεται από όλα τα παραπάνω φυσικά και έχει ανάγκη την κοινωνικοποίηση για να ισορροπήσει όσο να ναι η όλη φάση.
Τί σε ώθησε στην γλυπτική;
Τα οπτικά ερεθίσματα από το περιβάλλον μου, από την Άνδρο και τα νησιά μας γενικότερα, από τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία που επισκεπτόμουν με τη μητέρα μου και με τα σχολεία δεν με άφησαν ασυγκίνητο. Δε γίνεται να αδιαφορήσεις για τη γλυπτική και γενικότερα τις τέχνες όταν είσαι Έλληνας. Δε γλιτώνεις από το πολιτισμικό DNA που μας κληροδότησε ο τόπος στον οποίο εξελίχθηκε ο κορυφαίος και φωτεινότερος πολιτισμός που δημιούργησε ποτέ η ανθρωπότητα. Κακά τα ψέματα..
Από πολύ μικρή ηλικία, νηπιακή θα έλεγα, εκδήλωσα ένα δημιουργικό ταλέντο. Πάντα έπιανε το χέρι μου. Λάτρευα τα τρισδιάστατα έργα, τα γλυπτά. Ήμουν παρατηρητικός. Στα παιδικά μάτια μου φάνταζαν ως παιχνίδια! Ήθελα να μιμηθώ τη φύση, να φτιάχνω εργάκια και να τα βάζω στις τσέπες μου. Στην πορεία μεγαλώνοντας αποφάσισα να το εξελίξω όλο αυτό, πάντα αυτοδίδακτος. Και πάντα κρατώντας ζωντανό αυτό το παιδί που πρωτοαντίκρισε τις πρώτες του όμορφες εικόνες. Και λέω όμορφες γιατί πιστεύω πολύ στην ομορφιά.
Με τί άλλο ασχολείσαι;
Αυτή τη στιγμή ασχολούμαι αποκλειστικά με την τέχνη της γλυπτικής. Με ένα μεγάλο εύρος μεγεθών, από γλυπτική κοσμηματοποιεία λαξεύοντας σπάνια ορυκτά μέχρι και μεγάλους όγκους ξύλου, μαρμάρου, πετρωμάτων και λοιπών φυσικών υλικών. Ασχολούμαι και με την κατασκευή χρηστικών αντικειμένων πάντα όμως με καλλιτεχνική προσέγγιση, είναι αναπόφευκτο.
Θα προέτρεπες έναν νέο άνθρωπο να δημιουργήσει στην Άνδρο. Με το δεδομένο ‘ότι δεν είναι Μύκονος ή Σαντορίνη;
Με τίποτα δεν θα τους προέτρεπα. Το εύχομαι να έρθουν νέοι ποιοτικοί άνθρωποι αλλά μόνο αν το λέει η καρδιά τους και έχουν τα κότσια και το τσαγανό να αντέξουν τη σκληρή πραγματικότητα του νησιού. Είναι για σκληρούς το νησί, ειδικά αν δεν έχουν κάπου ένα αποκούμπι για την ασφάλεια της επιβίωσής τους. Με μια υπερβολικά συρρικνωμένη σεζόν δέκα μέρες πριν και δέκα μετά το Δεκαπενταύγουστο πώς θα κάνει προκοπή ο ελεύθερος επαγγελματίας; (Δεν κυκλοφορούν και πολλοί ανοιχτοχέρηδες στο νησί εδώ που τα λέμε ε;) Πόσο μάλλον ένας καλλιτέχνης που εκτιμάται τελείως υποκειμενικά από το κοινό.. Το «άμα θέλεις μπάρμπα Λάμπρο ξαναπέρνα από την Άντρο» δεν αφορά μόνο στην πανωλεθρία του Κατσώνη στον Καβοντόρο. Αφορά δυστυχώς όλους όσοι έρχονται ή θέλουν να έρθουν εδώ είτε για δουλειά είτε για διακοπές.
Ποια είναι τα σχέδιά σου; Ποιοι οι στόχοι σου;
Σχέδια ιδιαίτερα δεν κάνω γιατί θα γελάει ο Θεός άμα με δει να τα κάνω. Βασικός μου στόχος είναι η διαρκής αυτοβελτίωσή μου σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης. Να υπάρχει ροή στη δημιουργία μου και να μη χάσω την όρεξη και το κουράγιο μου, να είμαι υγιής και δυνατός θέλω.
Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν και με λίγη τύχη! Όταν εξαντλείς τα ανθρώπινα περιθώρια, χρειάζεται και αυτή!
ΜΦΜ