Η καμπάνα που χτύπησε πένθιμα στην Κατασυρτή ανήγγειλε σήμερα 26 Μαΐου 2026 την απώλεια του Πέτρου Μπέη χθες 25.5.2026 στην Πενσυλβάνια.
Την απώλεια του χειμαρρώδους, ανατρεπτικού, πραγματιστή και οραματιστή ανθρώπου, που ήξερε να εργάζεται σκληρά, να ονειρεύεται, να γελά, και να τολμά.
Γεμιτζής της ζωής και της θάλασσας αποδείχθηκε ο Πέτρος Μπέης. Ιστορία που έγινε θρύλος. Θα θυμόμαστε πάντα “Το ταξίδι του «Γεμιτζή» με πλήρωμα αρχάριους, ερασιτέχνες ναυτικούς. Ένα επίτευγμα στα όρια του θρύλου… «Γεμιτζίδικο» κατά την προσφιλή έκφραση του Πέτρου Μπέη, την οποία χρησιμοποιεί για οντότητες ή κατασκευές που λειτουργούν στο κάλλιστο. Που είναι «the best of the best», οι καλύτεροι των καλύτερων… οι κάλλιστοι” γράφει στον πρόλογο του βιβλίου της για τον Πέτρο Μπέη η Μανιώ Μάνεση και συνεχίζει «Γεμιτζής είναι και ο καλός χειρούργος, γεμιτζής ο καλός τεχνίτης που τα βγάζει πέρα στις δυσκολίες, γεμιτζής και η γυναίκα του ναυτικού που μεγαλώνει μόνη τα παιδιά και ανταπεξέρχεται παλικαρίσια σε όλες τις δυσκολίες» λέει ο Πέτρος Μπέης. Γι’ αυτό και ονόμασε έτσι το δημιούργημά του…” Το σκάφος που ναυπήγησε ο ίδιος και το έφερε από τη Νέα Υόρκη στην Άνδρο.
Άλλες εποχές. Άλλοι άνθρωποι. Μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι.
«Καραβίζαμε τα αυτοσχέδια τενεκεδένια καραβάκια μας και συγχρόνως ονειρευόμασταν. Να γίνουμε καπεταναίοι, καραβοκύρηδες…» είχε πει χαρακτηριστικά ο Πέτρος Μπέης, στην Μάνια Μάνεση αναπολώντας τα ξένοιαστα παιδικά του χρόνια στην Άνδρο. Και έγινε το επόμενο βιβλίο με αυτοβιογραφικά στοιχεία. “ΜΙα βαποριά δρόμος” “Μια ενδιαφέρουσα πορεία, μέσα από μια γλαφυρή αφήγηση, για εποχές μακρινές, για καταστάσεις ιδιαίτερες, για μαθήματα από τα παθήματα της πολυτάραχης ζωής, ενός ανθρώπου που ξεκίνησε από τα βουνά της Άνδρου για να φτάσει στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης… Να καμαρώνει το γιο του, μεγαλοδικηγόρο, απόφοιτο των διάσημων πανεπιστημίων Harvard και Columbia.”
Στην παρουσίαση του βιλίου αυτού το 2019 στην Αθήνα ήταν η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε.
Καλό ταξίδι Πέτρο Μπέη. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια.