Του ΓΙΑΝΝΗ Ν. ΖΙΩΤΗ
Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 23 χρόνια από το θάνατο του οικουμενικού συγγραφέα Αντώνη Σαμαράκη
Στη μνήμη του… Τον Αύγουστο του 2003 η επικαιρότητα στην Ελλαδα ήταν μάλλον “στεγνή” από ειδήσεις.
Υπήρχε όμως κόσμος που ήταν έτοιμος να συγκλονιστεί από μεγάλα γεγονότα. Ένας κόσμος με ωριμότητα, γενναιοδωρία και περίσσια αντανακλαστικά, που ανακάλεσε αμέσως στη μνήμη του τον σπουδαίο μαχητή της ελευθερίας! Έναν διαχρονικό υπερασπιστή των ανθρώπινων δικαιωμάτων απέναντι στην αυθαιρεσία και στην αλαζονεία κάθε μορφής εξουσίας. Τον άνθρωπο πρότυπο, που ήταν πάντοτε γεμάτος από αγάπη και προσφορά.
Στις 8 Αυγούστου 2003 μια φήμη θα αναστάτωνε κυριολεκτικά ολόκληρη την χώρα.
Ο Αντώνης Σαμαράκης, ο συγγραφέας του “Λάθους” δεν ήταν πια ανάμεσά μας. Θυμάμαι πως κάλεσα συγκλονισμένος στο τηλέφωνο, από την Άνδρο που βρισκόμουν, τον διευθυντή ειδήσεων της ΝΕΤ. Λίγο αργότερα τα κεντρικά δελτία της ΕΡΤ και της ΝΕΤ – υπό την διεύθυνσή του – μεταδίδουν επιβεβαιωμένη, για εικοσιτετράωρα, ως ΠΡΩΤΗ ΕΙΔΗΣΗ, τον θάνατο του κορυφαίου, οικουμενικού πεζογράφου και πρώτου πρεσβευτή καλής θέλησης της UNICEF, Αντώνη Σαμαράκη.
Διευθυντής Ειδήσεων τότε ήταν ένας Δάσκαλος της δημοσιογραφίας, ο κύριος Παύλος Αλέπης, που μεταξύ των άλλων, συνδέεται άρρηκτα με τους ιστορικούς τηλεμαραθώνιους της UNICEF ως κεντρικός παρουσιαστής. Ο Αντώνης Σαμαράκης, που με βαθιά συγκίνηση ανακαλώ στη μνήμη μου 23 χρόνια μετά τον θάνατό του ήταν διαρκώς στο “δρόμο”, δίπλα στους απλούς ανθρώπους και κυρίως δίπλα στα παιδιά.
Ο Αντώνης Σαμαράκης ως άνθρωπος ήταν εντελώς αυθεντικός, χωρίς ταξικό πρόσημο. Δεν τον ένοιαζε ούτε ποιος είσαι, ούτε από που ήρθες, ούτε από που κρατάει το γενεαλογικό σου δέντρο. Δεν έλεγε ψεύτικες κουβέντες, ούτε υπέγραφε ψεύτικα υστερόγραφα. Γι’ αυτό και στη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων και παντού στον κόσμο δεν μετατράπηκε ΠΟΤΕ σε αμφιλεγόμενο πρόσωπο.
Ήταν ξεκάθαρα ο ΑΝΤΩΝΗΣ Ήταν ΜΟΝΟ άνθρωπος, που εξέλιξε πλήρως σε ΠΡΑΞΕΙΣ – ανεπανάληπτης ανθρωπιάς – το ανεκτίμητο έργο του. Ο Αντώνης Σαμαράκης δεν αμφισβητήθηκε, γιατί δεν κρύφτηκε… “
Δεν διάλεξε τη βολική σιωπή για να εξυπηρετήσει τη βολή του” Είχε πάντοτε τυπωμένη τη διεύθυνση και το τηλέφωνό του στα βιβλία που εξέδιδε. Ο Αντώνης “αντιστάθηκε, συγκρούστηκε, αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις για όλα αυτά τα αποτρόπαια, τα εφιαλτικά που γίνονται για εμάς, χωρίς εμάς…” “Θέλω να με θυμάστε ως έναν άνθρωπο που τουλάχιστον προσπάθησα” έλεγε με νόημα.
Αγαπημένε μου Αντώνη, δεν είναι μυστικό αυτό που θα ομολογήσω… Δεν τα καταφέρνουμε καλά χωρίς εσένα.
Χανιά, 29 Ιουλίου 2026
Γιάννης Ν. Ζιώτης