Της ΑΘΗΝΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΥ
Επιτέλους, ο Θεόφιλος Καΐρης στη θέση που του αξίζει…
Στο Δημοτικό Σχολείο της Χώρας Άνδρου, η προτομή του Θεόφιλου Καΐρη βρήκε επιτέλους τη θέση που της αρμόζει.
Στον ίδιο χώρο που είχε αγοράσει ο ίδιος ο Καΐρης και στον οποίο έχτισε το σχολείο που, λίγα μόλις χρόνια μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση ελληνικής παιδείας και συνείδησης.
Είναι ευτύχημα που η προτομή του ανεγέρθηκε και βρίσκεται πλέον μέσα στο σχολείο και σε μια θέση αντάξια της ιστορίας του.
Κατά την κατασκευή του νέου σχολείου είχε παραγκωνιστεί και είχε βρεθεί σχεδόν εκτός του σχολικού χώρου, σε ένα σημείο που δεν ταίριαζε στη μνήμη και την ιστορική αξία ενός τόσο σπουδαίου Ανδριώτη.
Ο Θεόφιλος Καΐρης δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος Ανδριώτης. Ήταν εμβληματική μορφή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, λόγιος, φιλόσοφος, παιδαγωγός και οραματιστής, ένας άνθρωπος που πίστεψε βαθιά στη δύναμη της παιδείας και αφιέρωσε τη ζωή του στη διαμόρφωση ελεύθερων και μορφωμένων ανθρώπων.
Από σεβασμό και αγάπη προς αυτόν τον μεγάλο Ανδριώτη και, κυρίως, ύστερα από την ιδιαίτερα τιμητική παράκληση του τέως Προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών, κ. Μιχαήλ Τιβέριου και βεβαίως του Δημάρχου κ. Θ. Σουσούδη ως Εντεταλμένη Δημοτική Συμβουλος ξεκίνησα την προσπάθεια ώστε η προτομή να επιστρέψει εκεί όπου πραγματικά ανήκει: στο σχολείο του Καΐρη, μέσα στον χώρο που ο ίδιος δημιούργησε για τα παιδιά της Άνδρου.
Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως την Εντεταλμένη Δημοτική Σύμβουλο κα. Λασκαρώ Στεφάνου για τη δαπάνη της επισκευής της προτομής.
Η προσπάθεια αυτή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Ο χώρος γύρω από την προτομή θα δενδροφυτευτεί με κυκλαδίτικα φυτά, ώστε το μνημείο να ενταχθεί αρμονικά στο περιβάλλον του σχολείου και να αποκτήσει την εικόνα που του αξίζει.
Και υπάρχει ακόμη μια ιδιαίτερη λεπτομέρεια που κάνει αυτή τη θέση ακόμη πιο συμβολική.
Τα μάρμαρα που στηρίζουν την προτομή και αποτελούν τη βάση της είναι τα μάρμαρα από τις σκάλες του παλιού σχολείου.
Είναι οι ίδιες σκάλες στις οποίες, για πολλά χρόνια, ανέβαιναν και κατέβαιναν μαθητές και μαθήτριες, αλλά και οι δάσκαλοί τους.
Έτσι, με έναν τρόπο σχεδόν συμβολικό, το παλιό σχολείο επιστρέφει στο νέο και ο Θεόφιλος Καΐρης βρίσκεται ξανά ανάμεσα στα παιδιά, εκεί όπου θα ήθελε πάντα να είναι.
Γιατί η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο τα μνημεία του.
Είναι οι άνθρωποι που τα δημιούργησαν, οι ιδέες που υπηρέτησαν και η μνήμη που εμείς έχουμε την ευθύνη να διαφυλάξουμε.
Ο Θεόφιλος Καΐρης είναι πλέον στη θέση του. Και είναι η θέση που του αξίζει.