Αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις στάθηκαν δύο πρόσφατα γεγονότα, διαφορετικά μεταξύ τους, που ωστόσο αποκαλύπτουν μια κοινή και προβληματική αντίληψη της δημοτικής αρχής του Δήμου Άνδρου για την άσκηση της εξουσίας και την αντιμετώπιση της δημόσιας κριτικής.
Από τη μία, η αντιμετώπιση επώνυμης κριτικής και εύλογων επιφυλάξεων ως «κακόβουλων σχολίων» από τον ίδιο τον δήμαρχο και ως «γκρίνιας» και «μιζέριας» από τη διοίκηση γενικότερα. Από την άλλη, η υπόθεση του δημοτικού λεωφορείου, που ανέδειξε σοβαρά ερωτήματα για τη διαφάνεια, τη λήψη αποφάσεων και τη διαχείριση της δημοτικής περιουσίας.
Δύο περιστατικά που αποκαλύπτουν ένα βαθύτερο πρόβλημα: τη δυσκολία της διοίκησης να αποδεχθεί την κριτική, να ακούσει τη διαφορετική άποψη και να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών της.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής διοίκησης του Δήμου Άνδρου δεν είναι μόνο οι αστοχίες και οι λανθασμένες επιλογές της. Είναι κυρίως η νοοτροπία με την οποία αντιλαμβάνεται και ασκεί την εξουσία.
Μια νοοτροπία αλαζονείας και αδυναμίας αποδοχής των «άλλων», δηλαδή όσων διαφωνούν και δεν αναγνωρίζουν το διαρκές και απόλυτο δίκιο της διοίκησης. Οι χαρακτηρισμοί περί «μιασμάτων» και η φράση «λέτε ό,τι θέλετε, αλλά τελειώνετε, δεν μας νοιάζει τι λέτε» στο Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι απλώς ατυχείς εκφράσεις. Αποκαλύπτουν μια αντίληψη που αντιμετωπίζει τη διαφορετική άποψη όχι ως στοιχείο της δημοκρατίας, αλλά ως ενόχληση που πρέπει να παραμεριστεί.
Την ίδια στιγμή, η προβληματική οικονομική διαχείριση, οι αστοχίες και οι συμπληρωματικές συμβάσεις, τα ελλείμματα στις ανταποδοτικές υπηρεσίες και οι λανθασμένες προτεραιότητες, με χρήματα για φιέστες και προσωπική προβολή, ενώ βασικές ανάγκες παραμένουν ακάλυπτες, συνθέτουν μια ανησυχητική εικόνα. Η αδυναμία συντήρησης οχημάτων και μηχανολογικού εξοπλισμού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την υπόθεση του λεωφορείου, ενισχύει τα ερωτήματα για τον τρόπο διαχείρισης της δημοτικής περιουσίας. Χαρακτηριστική είναι και η συστηματική αγνόηση των έντονων αντιδράσεων των κατοίκων του Βουνίου.
Παράλληλα, η πολιτική ατολμία απέναντι στην Κεντρική Εξουσία, ιδιαίτερα στο ζήτημα των ΑΠΕ και της ισότιμης μεταχείρισης της Άνδρου με τα υπόλοιπα Κυκλαδονήσια, είναι εμφανής. Αντίστοιχα προβλήματα σχεδιασμού και διεκδίκησης καταγράφονται στη διαχείριση των απορριμμάτων και στον χωροταξικό σχεδιασμό.
Και όλα αυτά μέσα σε έναν κύκλο αυτοεπιβεβαίωσης, όπου κάθε επιλογή παρουσιάζεται ως επιτυχία και κάθε κριτική ως επίθεση. Μια διοίκηση που αναζητά συνεχώς άλλοθι στο παρελθόν, αντί να αναμετρηθεί με τις δικές της ευθύνες και τις σημερινές ανάγκες του νησιού.
Τρία χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, εξακολουθεί να παρουσιάζει τα προβλήματα ως παρατηρητής και να κάνει αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση και εσχάτως και στην ίδια την κοινωνία, ξεχνώντας ότι ο ρόλος της είναι να διοικεί, να δίνει απαντήσεις και κυρίως να προσφέρει λύσεις.
Η μεγαλύτερη παγίδα μιας διοίκησης είναι να πιστέψει ότι δεν κάνει λάθη, δεν οφείλει να ακούει κανέναν και έχει πάντα δίκιο.
Γιατί τότε η αυτοπαγίδευσή της κινδυνεύει να γίνει παγίδευση ενός ολόκληρου νησιού.