Όταν παράγει κανείς δημοσιότητα και αντιλαβάνεται τί κάνει είναι συνήθως -ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι- φειδωλός με την αυτοπροβολή του. Για το λόγο αυτό δεν φιλοξενήσαμε στην ψηφιακή μας έκδοση παλαιότερο κείμενο του Γιάννη Βαθυά που αφορούσε την “Ανδριακή”.
Η εξαίρεση σήμερα είναι γιατί το κείμενο του Γ.Β. αφορά τα μόνα πλέον έντυπα που εκδίδονται για το νησί, το ετήσιο περιοδικό ΕΥΑΝΔΡΟΣ και την εφημερίδα ΑΝΔΡΙΑΚΗ.
Αλλά και για έναν ακόμη λόγο. Γιατί μας τιμά το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που επί 30 χρόνια συνέδεσε το όνομά του με την ημερήσια εφημερίδα “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”, (τα τελευταία 17 χρόνια ήταν αρχισυντάκτης της) ασχολήθηκε, έκρινε και “σύστησε” το τυπωμένο χαρτί στο κοινό της Άνδρου.
Είναι ο Γιάννης Μήλας που σε κάποια τυχαία συνάντησή μας είχε πει αποκαλυπτικά: “Δεν ξέραμε τον κόπο, την προσπάθεια και τί κάνετε για να βγαίνει η εφημερίδα. Μας τα εξήγησε ο κ. Γιάννης…“
Ευχαριστούμε τον Γιάννη Βαθυά για την τιμή και την συνεργασία.
Η ανάρτηση
Η γοητεία του χαρτιού στην Άνδρο έχει άρωμα γυναίκας
Το επαναλαμβάνουμε κοινότοπα αλλά έχει σημασία. Η ειδησεογραφία καταναλώνεται με ταχύτητες δευτερολέπτων και η ψηφιακή πληροφορία κυριαρχεί σχεδόν απόλυτα. Η επιμονή, λοιπόν, στην έκδοση ποιοτικών εντύπων συνιστά πράξη πολιτισμού. Στην Άνδρο, η παράδοση του έντυπου Τύπου διατηρείται και εξακολουθεί να παράγει έργο υψηλών προδιαγραφών. Και το αξιοσημείωτο είναι ότι πίσω από τις δύο εκδοτικές πρωτοβουλίες του νησιού βρίσκονται γυναίκες που υπηρετούν με συνέπεια, επαγγελματισμό και αισθητική άποψη τον χώρο των εκδόσεων.
Η Μαριάννα Φωτοπούλου – Μαργέτη με την ιστορική εφημερίδα ΑΝΔΡΙΑΚΗ και η Λία Δανιόλου μαζί με τη Ράνια Τζιφοπούλου – Κωνσταντινίδη μέσω του περιοδικού ΕΥΑΝΔΡΟΣ αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα εκδοτών που αντιλαμβάνονται ότι το έντυπο είναι και φορέας πληροφόρησης και ολοκληρωμένο πολιτιστικό προϊόν.
Για τον αναγνώστη, η παραλαβή και ανάγνωση μιας εφημερίδας ή ενός περιοδικού είναι μια απλή διαδικασία. Για όσους όμως γνωρίζουν τον χώρο των εκδόσεων, κάθε έντυπο που φτάνει στα χέρια του κοινού κρύβει πίσω του μια σύνθετη αλυσίδα παραγωγής. Η δημοσιογραφική έρευνα, η αξιολόγηση και ιεράρχηση της ύλης, η συγγραφή τεκμηριωμένων και καλογραμμένων κειμένων, η φωτογραφική επιμέλεια, η επιλογή της εικονογράφησης, η τυπογραφική οργάνωση της σελίδας, η σελιδοποίηση, η επιλογή γραμματοσειρών, η ισορροπία λευκού χώρου και εικόνας, η ποιότητα του χαρτιού, η χρωματική πιστότητα στην εκτύπωση και, τελικά, η διανομή, συνθέτουν μια διαδικασία ιδιαίτερα απαιτητική.
Στις εκδόσεις αυτές γίνεται αντιληπτό ότι τίποτε δεν αφήνεται στην τύχη. Η προσεγμένη τυπογραφία, η καθαρότητα της εκτύπωσης, η αισθητική συνοχή των σελίδων και η ισορροπημένη σχέση κειμένου και εικόνας αποκαλύπτουν γνώση των βασικών αρχών του σύγχρονου editorial design. Πρόκειται για έντυπα που προσφέρουν αναγνωστική εμπειρία.
Το τελευταίο τεύχος του ΕΥΑΝΔΡΟΣ, αφιερωμένο στη φύση της Άνδρου, αποτελεί ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο δείγμα αυτής της φιλοσοφίας. Τα αφιερώματα προσεγγίζουν με τεκμηρίωση, δημοσιογραφική ευαισθησία και αισθητική αρτιότητα επιμέρους πτυχές του φυσικού περιβάλλοντος του νησιού, αναδεικνύοντας την ιδιαιτερότητα του ανδριώτικου τοπίου.
Ανάμεσα στα κείμενα ξεχώρισα την αφήγηση της Ευγενίας Στρατή – Γαρυφάλλου, η οποία με γλώσσα λιτή αλλά ουσιαστική συμπυκνώνει μια ολόκληρη κοινωνική πραγματικότητα: «Τα παλιά χρόνια τα σπίτια εδώ ήταν γεμάτα γιατί έκαναν πολλά παιδιά, άλλος εννέα, άλλος πέντε…». Όλο το δημογραφικό πρόβλημα σε λίγες ατόφιες λέξεις.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΕΥΑΝΔΡΟΣ προσφέρει τέτοιου είδους πολύτιμες καταθέσεις μνήμης και γνώσης. Με τον ίδιο τρόπο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα τις Στενιές και το Μπατσί στο τεύχος του 2020, να προσεγγίσω εκ νέου την προσωπικότητα και το έργο του Θεόφιλου Καΐρη στο τεύχος του 2021, αλλά και να ανακαλύψω τον νεραϊδότοπο της Γερολίμνης μέσα από το τεύχος του 2024. Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα εφήμερο έντυπο και σε μια έκδοση αναφοράς. Η σημαντική έκδοση δεν διαβάζεται και πετιέται. Αρχειοθετείται, διατηρείται και επανέρχεται διαρκώς στη βιβλιοθήκη του αναγνώστη.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και το γεγονός ότι η ηλεκτρονική έκδοση της ΑΝΔΡΙΑΚΗΣ φιλοξενεί το ΕΥΑΝΔΡΟΣ. Η επιλογή αυτή αναδεικνύει ένα πνεύμα συνεργασίας που σπανίζει στον σημερινό εκδοτικό χώρο και ταυτόχρονα ενισχύει τη διάχυση της ποιοτικής ύλης σε ένα ευρύτερο κοινό, δημιουργώντας συνέργειες ανάμεσα στον παραδοσιακό και τον ψηφιακό Τύπο.
Η Άνδρος δικαιούται να αισθάνεται υπερήφανη για αυτές τις εκδοτικές προσπάθειες. Διότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να επενδύουν στην ποιότητα του περιεχομένου, στην αισθητική του εντύπου και στην αξία της τυπογραφικής παράδοσης, το χαρτί δεν θα χάσει ποτέ τη διαχρονική του γοητεία. Και στην Άνδρο, αυτή η γοητεία έχει άρωμα γυναίκας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΘΥΑΣ