Της ΙΟΥΛΙΑΣ ΖΑΝΝΑΚΗ ΛΙΑΛΙΟΥ
Σε μια έρημη παραλία δίπλα στα αυγά μιας χελώνας καρέτα καρέτα, βρήκαν θαμμένο στην άμμο, ένα περίεργο αντικείμενο.
Δεν είχε βραχεί. Ήταν προσεκτικά κλεισμένο σε αδιάβροχη συσκευασία. «Τα μικρά ανθρωποειδή που το είδαν εντυπωσιάστηκαν. Μερικά ήξεραν τι είναι το χαρτί. Δεν είχαν ξαναδεί όμως τόσα χαρτιά μαζεμένα, το ένα πάνω στο άλλο.
Στην αρχή μάλιστα νόμιζαν ότι ήταν λερωμένα από έντομο. Τo απέκλεισαν γιατί ήταν όμορφα τακτοποιημένα στις σελίδες. Σαν στρατιωτάκια στην γραμμή». Οι κατασκευαστές προσπάθησαν να θυμηθούν που είχαν ξαναδεί αυτό το παράξενο σύνολο από χαρτιά. Μάταιος κόπος.
Ήξεραν ότι κάποτε υπήρχε ο γραπτός λόγος, τον είχε σβήσει, τον είχε εξαφανίσει, η η εικόνα.
Οι άνθρωποι επικοινωνούσαν σε φωτεινές οθόνες με ζωγραφιές. Μια εικόνα χίλιες λέξεις, ήταν το σύνθημα τους! Εικονική πραγματικότητα. Το πέρασαν από τα πιο εξελιγμένα μηχανήματα αλλά και πάλι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τι ήταν αυτά τα παράξενα σημαδάκια πάνω στις σελίδες.
Κάποιος σκέφτηκε να πάνε να ρωτήσουν τον πιο ηλικιωμένο άνθρωπο της γης.
Όταν εκείνος το είδε, συγκινήθηκε, τους είπε ότι αυτό που έγραφε το βιβλίο ήταν ποίηση. Με τρεμάμενα χέρια το άνοιξε και άρχισε να διαβάζει. Να λέει παράξενες λέξεις. Σχεδόν όλες τους ήταν άγνωστες. Κάθισαν γύρω του, αμήχανα, προσπαθώντας να καταλάβουν τι έλεγε. Δεν έφυγε κανένας.
Μαγεμένοι άκουγαν τον ήχο της ανθρώπινης φωνής, της ανθρώπινης εποχής .
Όταν μιλούσαν.
Μερικοί έδειξαν τον ενθουσιασμό τους με βρυχηθμούς.
Επιτέλους, επιστροφή στις ρίζες.
Ι.Ζ.Λ.
