Ένα αξέχαστο βράδυ είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν όλοι όσοι παραβρέθηκαν το απόγευμα της 24ης Ιουνίου 2026 στον αύλιο χώρο της Βουλής των Ελλήνων.
Αξέχαστο για δυο λόγους.
Ο ένας γιατί ο Ανδριώτης πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Νικήτας Κακλαμάνης τολμά την υπέρβαση και “βάζει” το προσωπικό του λιθαράκι στον Πολιτισμό, με το εαρινό φεστιβάλ που θέσπισε, στον χώρο του ελληνικού κοινοβουλίου.
Ο άλλος γιατί με αμέριστη γεναιοδωρία ο πρόεδρος της Βουλής τιμά κορυφαίους δημιουργούς όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος, η μουσική του οποίου έχει ταυτιστεί με την χώρα και τους Έλληνες μιας Ελλάδας που πέρασε -μέχρι πολύ πρόσφατα- από σχεδόν όλες τις κοινωνικές και πολιτικές διακυμάνσεις αναδεικνύοντας την “Ψυχή που έγινε Μουσική” αλλά και την μουσική του μεγάλου δημιουργού, που διαχρονικά μιλά στην ψυχή κάθε ανθρώπου που συγκινείται, δοκιμάζεται, αγωνιά, χαίρεται, ερωτεύεται, λυπάται, πονά, θρηνεί, ζει…
Καθώς λοιπόν έλεγε και ένας άλλος μεγάλος της Τέχνης: “Το νόημα τής ζωής είναι να ανακαλύψεις το ταλέντο σου. Ο σκοπός τής ζωής είναι να το χαρίσεις στους άλλους.”
Ο Νικήτας Κακλαμάνης και ο Σταύρος Ξαρχάκος -ο καθένας από την μεριά του- έχουν αυτό το κοινό χαρακτηριστικό: Την γεναιοδωρία του Πνεύματος και την προσφορά στην Τέχνη και τον Άνθρωπο γενικότερα
«Απόψε έχω την τιμή και το προνόμιο να βραβεύω έναν ξεχωριστό “νέον” άνθρωπο. Έναν δημιουργό που -μέσα από τη ζωή και το έργο του- κατήργησε ένα ολόκληρο σύστημα από στεγανά: στεγανά στην καλλιτεχνική παιδεία, στα μουσικά είδη, στην πολιτική δράση και, κυρίως, στον τρόπο σκέψης πάνω στα μικρά και τα μεγάλα της ζωής. Ολόκληρη η πορεία του βασίστηκε σε αντίποδες. Σε ένα σχήμα θεαματικών αντιθέσεων, που όρισαν τη βαθιά καλλιτεχνική και ανθρώπινη φυσιογνωμία του. Από τις αίθουσες του Ωδείου Αθηνών, μέχρι το Παρίσι και την Τζούλιαρντ. Από τις αποστειρωμένες παρτιτούρες των μεγάλων κλασικών, ως την έμπνευση και τον αυτοσχεδιασμό των λαϊκών μας οργάνων. Από τον Παλλάντιο, την Μπουλανζέ και τον Μπερνστάιν, μέχρι το Κοντσέρτο ‘73, το Ρεμπέτικο και τον Ξυλούρη. Από τη λόγια μουσική παράδοση, μέχρι τους δρόμους της εθνικής μας μουσικής. Από τη Δύση μέχρι την Ανατολή. Και από το “τότε” στο “τώρα” και, ακόμα πιο μακριά, στο “αύριο”. Μια μακρά διαδρομή γεμάτη από ορθόδοξες και ανορθόδοξες στάσεις, αμέτρητους συνταξιδιώτες και με ένα μόνο προορισμό: την οικουμενική, ομοούσια και αδιαίρετη αξία της μουσικής. Από τα ασπρόμαυρα των πλήκτρων του, την ταστιέρα του βιολοντσέλου ή τις χορδές του μπουζουκιού, μέχρι και σε δρόμους δυτικούς, ελληνικούς, βυζαντινούς κι ανατολίτικους, που τους διάβηκε με λεβεντιά. Την ίδια περήφανη περπατησιά κράτησε και πέρα από την Τέχνη του. Ο ίδιος βαθιά πολιτικοποιημένος από νωρίς και επί της ουσίας, διέπρεψε και στη δημόσια σφαίρα ως δημοτικός σύμβουλος, αντιδήμαρχος, βουλευτής και ευρωβουλευτής. Πάντα με την ίδια αρμονία και καθαρότητα που διέπει το έργο του. Αυτή λοιπόν την υπερβατική, σχεδόν μυθική, μορφή έχουμε τη χαρά και την τύχη να τιμούμε απόψε. Αυτόν το γοητευτικό δημιουργό. Τον γήινο διανοούμενο. Τον ωραίο Έλληνα. Τον απείθαρχο έφηβο. Τον νεαρό μαέστρο που, πριν από 60 χρόνια, ανέβηκε στην κατάμεστη σκηνή τού θεάτρου “Κεντρικόν”, έχοντας στο πλευρό του τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την παντοτινή μου φίλη Βίκυ Μοσχολιού. Αν επιχειρούσαμε να “απονείμουμε” έναν τίτλο στον αιώνιο αυτό νέο, θα ακολουθούσαμε ίσως το δρόμο που βάφτισε τον Μάνο Χατζιδάκι ως τον “μεγάλο ερωτικό” ή “μεγάλο αιρετικό” όπως συνηθίζω να προσθέτω εγώ. Σε αυτό το μονοπάτι λοιπόν, ο δημιουργός, που τιμούμε απόψε, κατακτά επάξια τον τίτλο του “μεγάλου ορφικού”. Γιατί είναι μύστης και μυστήριο μαζί. Γήινος και καλλιτεχνικά υπεράνθρωπος. Δεξιοτέχνης της αρμονίας και γνώστης της ψυχικής δύναμης που πηγάζει από τη μουσική. Ακροβάτης ανάμεσα στις υψηλές σφαίρες του πνεύματος και της ύλης. Και την ίδια στιγμή, ερμηνευτής της ζωής και των αξιών της. Πάντα παρών στα Αμάν και στα Αμήν των καιρών μας. Στον καημό και τις ελπίδες μας. Στο Νυν και στο Αεί της Ελλάδας. Αυτό το παντοτινά νεαρό παιδί είναι με δυο λέξεις ο δικός μας Σταύρος Ξαρχάκος. Και αυτό το βράδυ, εδώ στο συμβολικά φορτισμένο χώρο της Βουλής των Ελλήνων, όλοι εμείς του λέμε unisono ένα μεγάλο “ευχαριστώ”. Σταύρο, η Ελλάδα, οι Έλληνες και η Τέχνη σε ευγνωμονούν».
Χρησιμοποιούμε Cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία στον ιστότοπο μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο, θα υποθέσουμε ότι είστε ικανοποιημένοι με αυτόν...
