Ο Πολυχώρος της Aneroussa φαίνεται να κρατάει τα σκήπτρα του εικαστικού γίγνεσθαι της Υδρούσας με τις εκθέσεις που διοργανώνουν κάθε χρόνο το καλοκαίρι με την επιμέλεια επαγγελματία οι δύο αρχιτέκτονες Κώστας Αναγνωστόπουλος και Δημήτρης Πρωτοπαπάς. Κάθε χρόνο και μια ακόμη έκπληξη: Χάρος, Σάμιος, Γεωργίου είναι μερικά από το ονόματα καλλιτεχνών που εξέθεσαν στον χώρο του γνωστού για την ποιότητα των υπηρεσιών του ξενοδοχείου. Το καλοκαιρινό τρίμηνο 2026 η Άνδρος κυριαρχεί στα έργα δυο ανδριακής καταγωγής εικαστικών. Της Άννας Γρηγόρα και την Καλυψώς Καμπάνη.
Ο Γιάννης Βαθυάς περιγράφει την εμπειρία του από την επίσκεψη στην έκθεση. Ο ζωγράφος Μιχάλης Τζανουλίνος που παρευρίσκεται απαθανατίζει με τον φακό του στιγμιότυπα από τα εγκαίνια και όχι μόνο. Χαίρεται, προωθεί και προβάλει την δουλειά δύο “συναδέλφων” του αποδεικνύοντας εμπράκτως την μοναδική ικανότητα της τέχνης να μιλάει στην ψυχή μας και να ενώνει τους ανθρώπους.
ΜΦΜ
Γράφει ο Γιάννης Βαθυάς: Η «ANDROS WITHIN», που εγκαινιάστηκε απόψε και θα διαρκέσει ως τις 27 Σεπτεμβρίου, αποτελεί μια εκπληκτική συνύπαρξη της ζωγραφικής της Άννας Γρηγόρα και των ψηφιδωτών της Καλυψώς Καμπάνη, Έναν ώριμο εικαστικό διάλογο, όπου δύο διαφορετικές καλλιτεχνικές γλώσσες συναντώνται με κοινό σημείο αναφοράς την Άνδρο, το φως της, τη μνήμη της και τη διαχρονική ταυτότητά της.
Ο χώρος που φιλοξενεί την έκθεση συμμετέχει ενεργά στην αφήγηση των έργων. Δεν επιβάλλεται, συνομιλεί. Υποδέχεται τις δημιουργίες με μέτρο και σεβασμό, αναδεικνύοντας τις ποιότητες της ύλης, του χρώματος και της φόρμας. Η επιμελητική αντίληψη υπηρετεί επίσης με συνέπεια αυτή την ισορροπία, δημιουργώντας έναν ρυθμό που επιτρέπει στον θεατή να σταθεί, να παρατηρήσει και τελικά να βιώσει την έκθεση.
Η ζωγραφική της Άννας Γρηγόρα μοιάζει να γεννιέται από το ίδιο το φως του αιγαιοπελαγίτικου τοπίου. Οι συνθέσεις της ανακαλούν την Άνδρο ως εσωτερική εμπειρία. Το χρώμα αποκτά αναπνοή, οι τονικές διαβαθμίσεις οργανώνουν έναν χώρο ποιητικό και η πινελιά διατηρεί μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην παρατήρηση και τη μνήμη. Το βλέμμα συναντά εικόνες και ατμόσφαιρες, οι όγκοι διαλύονται μέσα στο φως, οι ορίζοντες αποκτούν λυρικότητα και η φύση μετασχηματίζεται σε προσωπικό βίωμα. Πρόκειται για μια ζωγραφική που επιτυγχάνει την υπαινικτική δύναμη της συγκίνησης.
Απέναντι, χωρίς ποτέ να αντιπαρατίθεται, η τέχνη της Καλυψώς Καμπάνη αναδεικνύει τη σιωπηλή ευγλωττία της πέτρας. Το ψηφιδωτό, μία από τις αρχαιότερες μορφές εικαστικής έκφρασης, αποκτά στα χέρια της μια σύγχρονη ανάγνωση. Κάθε ψηφίδα τοποθετείται με ακρίβεια σχεδόν μουσική, συγκροτώντας επιφάνειες που πάλλονται από υφή, ρυθμό και εσωτερική αρμονία. Η φυσική πέτρα της Άνδρου γίνεται φορέας μνήμης, ιστορίας και τοπικής ταυτότητας. Η πλαστικότητα των επιφανειών, η γεωμετρία της σύνθεσης και οι λεπτές τονικές μεταβάσεις μετατρέπουν το ψηφιδωτό σε μια ζωντανή γλώσσα, όπου η παράδοση δεν αναπαράγεται αλλά επαναδιατυπώνεται δημιουργικά.
Το σπουδαιότερο επίτευγμα της έκθεσης βρίσκεται ακριβώς στη συνύπαρξη αυτών των δύο εικαστικών κόσμων. Η ζωγραφική και το ψηφιδωτό δεν διεκδικούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αντίθετα, αλληλοφωτίζονται. Η ρευστότητα του χρώματος συναντά τη στερεότητα της ύλης, η ελευθερία της χειρονομίας συνομιλεί με την πειθαρχία της σύνθεσης και η αίσθηση του φωτός βρίσκει το ισοδύναμό της στις αντανακλάσεις της πέτρας. Ο θεατής μετακινείται από έργο σε έργο χωρίς ασυνέχειες, καθώς η μία δημιουργία μοιάζει να ολοκληρώνει την άλλη. Έτσι, η έκθεση αποκτά τον χαρακτήρα μιας ενιαίας εικαστικής σύνθεσης, όπου κάθε έργο λειτουργεί ως αναγκαίο μέρος ενός ευρύτερου αφηγήματος.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επιμελητική διάταξη των έργων, που αποφεύγει κάθε αίσθηση συσσώρευσης και επιλέγει την οικονομία των μέσων. Οι οπτικές φυγές, οι αποστάσεις, οι σιωπές ανάμεσα στα έργα και η ισορροπία των ενοτήτων συνθέτουν μια σκηνογραφία που επιτρέπει στο βλέμμα να κινηθεί αβίαστα και να ανακαλύψει διαρκώς νέες συνομιλίες ανάμεσα στις διαφορετικές υφές, στις χρωματικές συγγένειες και στις μορφοπλαστικές αναζητήσεις των δύο δημιουργών.
Η «ANDROS WITHIN» είναι μια έκθεση που μιλά περισσότερο για την εσωτερική γεωγραφία της Άνδρου παρά για την εξωτερική της όψη. Μιλά για το φως που διαμορφώνει τη μνήμη, για την πέτρα που διασώζει τον χρόνο και για την τέχνη ως τρόπο να μετασχηματίζεται ο τόπος σε πολιτισμική εμπειρία. Η Άννα Γρηγόρα και η Καλυψώ Καμπάνη, ακολουθώντας διαφορετικές εικαστικές διαδρομές, συναντώνται σε ένα κοινό σημείο, στην ουσιαστική ανάγκη να εκφράσουν την ψυχή του τόπου τους, τη δική τους ψυχή.
Ο επισκέπτης αποχωρεί έχοντας διασχίσει έναν χώρο όπου το φως, η ύλη, η μνήμη και η καλλιτεχνική ευαισθησία συνυφαίνονται σε μια ενιαία αισθητική εμπειρία. Με την αίσθηση ότι η τέχνη εξακολουθεί να έχει τη δύναμη να αποκαλύπτει την ουσία των τόπων και των ανθρώπων τους.”
