Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΘΥΑ
Τα λιμάνια είναι η πρώτη υπόσχεση ενός τόπου. Αυτό είναι και το Γαύριο. Είναι το πρώτο βλέμμα της Άνδρου. Εκεί που το καράβι χαμηλώνει ταχύτητα, το αλάτι γίνεται πιο έντονο και ο ταξιδιώτης, προτού ακόμη πατήσει στη στεριά, αισθάνεται ότι κάτι αλλάζει μέσα του. Το Γαύριο είναι η πύλη από την οποία περνούν οι αφίξεις, οι αναχωρήσεις, οι προσδοκίες και οι επιστροφές. Εδώ αρχίζει και εδώ τελειώνει κάθε ταξίδι στην Άνδρο.
Σε αυτό το σημείο το θέατρο βρήκε ένα τόσο γόνιμο λιμάνι για να ριζώσει. Γιατί το θέατρο, όπως και η θάλασσα, ενώνει. Κάθε καλοκαίρι, η Θεατρική Ομάδα Γαυρίου αποδεικνύει πως ο πολιτισμός δεν χρειάζεται μεγαλεία για να ανθίσει. Χρειάζεται ανθρώπους. Ανθρώπους που πιστεύουν ότι αξίζει να αφιερώσουν ώρες από τη ζωή τους για μια πρόβα, για ένα σκηνικό, για μια ατάκα που θα ειπωθεί σωστά, για ένα χειροκρότημα που θα κρατήσει λίγα δευτερόλεπτα αλλά θα μείνει στη μνήμη για χρόνια.Φέτος, το ταξίδι οδήγησε στον «Φορτουνάτο» του Μάρκου Αντώνιου Φώσκολου. Ένα έργο που έρχεται από την Κρητική Αναγέννηση για να μας θυμίσει ότι οι άνθρωποι δεν άλλαξαν τόσο όσο νομίζουμε. Αγαπούν, φοβούνται, ελπίζουν, αναζητούν την τύχη τους. Κι αυτή ακριβώς η διαχρονικότητα είναι που κάνει τα μεγάλα έργα να νικούν τον χρόνο.
Η Κωνσταντίνα Σταθοπούλου σαν έμπειρος καπετάνιος κρατά το τιμόνι μιας συλλογικής διαδρομής, δίνοντας χώρο στους ερασιτέχνες ηθοποιούς να γίνουν για λίγο επαγγελματίες της ψυχής. Να αφηγηθούν μια ιστορία που δεν ανήκει μόνο στον συγγραφέα της, αλλά σε όλους όσοι θα καθίσουν απέναντι από τη σκηνή. Όλοι αποκαλύπτουν έναν εαυτό που ίσως ούτε οι ίδιοι γνώριζαν.
Αυτό είναι το πραγματικό θέατρο. Όχι τα φώτα ούτε τα σκηνικά, αλλά η μεταμόρφωση της κοινότητας σε οικογένεια. Η Θεατρική Ομάδα Γαυρίου δημιουργεί παραστάσεις, δημιουργεί αναμνήσεις, χτίζει σχέσεις. Μαθαίνει στους νεότερους πως ο πολιτισμός καλλιεργείται. Πως η τέχνη δεν κατοικεί μόνο στα μεγάλα θέατρα των πόλεων, αλλά μπορεί να γεννηθεί σε ένα νησιώτικο λιμάνι, εκεί όπου ο άνεμος μυρίζει θάλασσα.
Όταν, στο τέλος της βραδιάς, έπεσε η αυλαία και ακούστηκε το χειροκρότημα, άλλοι περπάτησαν στο Γαύριο και άλλοι έμειναν σιωπηλοί να κοιτούν τα φώτα του λιμανιού να καθρεφτίζονται στο νερό.
Όλοι όμως πήραν μαζί τους την απόδειξη πως σε έναν κόσμο που συχνά βιάζεται να ξεχάσει, υπάρχουν ακόμη τόποι που επιμένουν να δημιουργούν, να μοιράζονται και να ονειρεύονται. Και όπως το Γαύριο θα συνεχίσει να υποδέχεται καράβια, έτσι θα συνεχίζει να υποδέχεται και ιστορίες. Οι τόποι ζουν από τους ανθρώπους που κρατούν άσβεστη τη φλόγα του πολιτισμού.
