Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΘΥΑ
Κατεβαίνοντας προς το Νειμποριό, το μάτι μου στάθηκε σε ένα παράθυρο της Αδαμαντίας.
Εκεί ήταν η Μαρία Μπουκαούρη. Μια γυναίκα μέσα σε ένα κυκλαδίτικο παράθυρο, με τα μάτια κλειστά. Μια εικόνα απλή, καθημερινή, κι όμως ξεχωριστή.
Δεν είχα σκοπό να επισκεφθώ την έκθεση εκείνη τη στιγμή. Η «Color me Beautiful», με φωτογραφίες της Μαρίας Μπουκαούρη και του Λεωνίδα Γερμανόπουλου, βρέθηκε μπροστά μου σχεδόν τυχαία. Ετσι συμβαίνουν οι πιο ενδιαφέρουσες συναντήσεις του καλοκαιριού, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς προσδοκία, την ώρα που απλώς περνάς από κάπου.
Μπήκα.
Και από την πρώτη ματιά κατάλαβα πως εδώ η Άνδρος δεν παρουσιάζεται όπως τη γνωρίζουμε από τις τουριστικές εικόνες. Δεν είναι μόνο το λευκό των σπιτιών, το μπλε της θάλασσας, τα ξωκλήσια και τα τοπία που περιμένουν να φωτογραφηθούν. Είναι κάτι πιο ήσυχο και πιο προσωπικό.
Οι δύο φωτογράφοι, μέσα από μια πολυετή περιήγηση στο νησί, έχουν μάθει να κοιτούν εκεί όπου συνήθως δεν κοιτάμε. Σε μια παλιά επιφάνεια, σε έναν τοίχο, σε ένα παράθυρο, σε μια σκιά, σε μια μικρή ανθρώπινη παρουσία. Σε πράγματα που μπορεί να προσπεράσεις καθημερινά χωρίς να τους δώσεις σημασία.
Η έκθεση δεν προσπαθεί να κάνει την Άνδρο πιο όμορφη απ’ όσο είναι. Δεν την εξιδανικεύει. Την αφήνει να εμφανιστεί όπως πραγματικά είναι, ένας τόπος που κατοικείται, αλλάζει, κρατά τις μνήμες του και ταυτόχρονα συνεχίζει να προχωρά.
Υπάρχει κάτι πολύ ανθρώπινο σ’ αυτή τη ματιά. Φωτογραφίζεται η σχέση μας με το νησί. Ο τρόπος με τον οποίο ένα γνώριμο τοπίο μπορεί, ξαφνικά, να γίνει και πάλι άγνωστο. Να σου αποκαλύψει κάτι που ήταν εκεί όλο τον καιρό και δεν το είχες προσέξει.
Κι όσο περνούσα από τη μία φωτογραφία στην άλλη, ξαναγύριζα νοερά σε εκείνο το πρώτο παράθυρο.
Στη Μαρία Μπουκαούρη με τα μάτια κλειστά.
Η εικόνα αυτή είχε κάτι από την ίδια την Άνδρο. Μια ησυχία, μια παύση, μια στιγμή που δεν ζητά τίποτα. Μόνο να σταθείς για λίγο και να κοιτάξεις.
Όταν βγήκα ξανά στον δρόμο, συνέχισα προς τη θάλασσα. Η Άνδρος ήταν εκεί όπως πριν. Τα σπίτια, τα παράθυρα, οι δρόμοι, το φως, το καλοκαιρινό μεσημέρι.
Είχα αρχίσει να κοιτάζω λίγο πιο προσεκτικά. Αυτό είναι το πιο όμορφο που μπορεί να σου αφήσει μια εκθεση, έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπεις.
