Πριν από περίπου έναν μήνα, μας ενημέρωσαν για ένα μικρό, ημίαιμο κοκονάκι που είχε βρει καταφύγιο σε ένα κτήμα στη Μεσαριά.
Δειλά-δειλά πλησίασε το σπίτι και, για μέρες, βρήκε μια μικρή γωνίτσα στην αυλή όπου κοιμόταν. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού τον τάιζε, όμως δεν μένει μόνιμα εκεί, καθώς πρόκειται για την εξοχική του κατοικία.
Ο Φοίβος, δεν έφευγε από την αυλή που είχε επιλέξει για καταφύγιο. Ίσως γιατί εκεί ένιωθε για πρώτη φορά ασφαλής.
Ύστερα από παράκληση του ιδιοκτήτη, δύο εθελόντριές μας πήγαν ένα πρωινό και τον πήραν στον χώρο όπου φιλοξενούμε τα αδέσποτά μας.
Πρώτη στάση, φυσικά, στον κτηνίατρο. Εμβόλια, αποπαρασίτωση, τσιπάκι και η εκτίμηση πως ο μικρός μας ήταν μόλις ενός ή δύο ετών.
Και από την πρώτη κιόλας μέρα… ο Φοίβος ήταν χαρά! 
Ένα γλυκύτατο, καλόκαρδο σκυλάκι, που αμέσως έγινε φίλος με όλα τα σκυλάκια μας.
Τον ονομάσαμε Φοίβο, γιατί το χρυσοκόκκινο τρίχωμά του μας θύμιζε το φως του ήλιου όταν πέφτει πάνω στα δέντρα.
Και τότε ήρθε η μεγάλη του τύχη…
Ένα ζευγάρι Γάλλων, που περνά αρκετό καιρό στην Άνδρο, στο σπίτι τους στ’ Απροβάτου, είχε αποφασίσει να υιοθετήσει ένα από τα αδεσποτάκια μας. Πέρασαν από τον χώρο μας και γνώρισαν τον Φοίβο.
Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά!
Τον πήραν αρχικά δοκιμαστικά στο σπίτι τους, για να δουν πώς θα τα πήγαινε με τη Lucy, τη δική τους σκυλίτσα, που κι εκείνη είχε υπάρξει κάποτε αδέσποτη.
Και η Lucy τον αγάπησε.
Και ο Φοίβος βρήκε στο σπίτι της τον δικό του άνθρωπο.
Έτσι, αφού ολοκληρώθηκε και νόμιμα η υιοθεσία του, ο Φοίβος μας έφυγε για το νέο του σπίτι στη Γαλλία, μαζί με τη Lucy, τη νέα του μαμά Caroline και τον άντρα της. 
Κάποια σκυλάκια είναι τόσο τυχερά…Περνούν από έναν χώρο φιλοξενίας για λίγο και, σχεδόν αμέσως, βρίσκουν την οικογένειά τους.
Κάποια άλλα, όμως, μένουν εκεί για μήνες.
Για χρόνια.
Γερνούν πίσω από μια πόρτα, περιμένοντας έναν άνθρωπο να τα κοιτάξει στα μάτια και να πει:
«Εσύ θα έρθεις μαζί μου.»
Και κάποια, δυστυχώς, φεύγουν από τη ζωή χωρίς να προλάβουν ποτέ να γνωρίσουν τι σημαίνει να έχεις ένα δικό σου σπίτι.
Γι’ αυτό κάθε υιοθεσία δεν είναι απλώς μια χαρούμενη ιστορία.
Είναι μια δεύτερη ευκαιρία ζωής.
Καλό ταξίδι, Φοίβε μας!
Να είσαι πάντα τόσο φωτεινός όσο το όνομά σου και τόσο ευτυχισμένος όσο αξίζεις.
Και να θυμάσαι…
κάποτε ήσουν ένα μικρό αδέσποτο που κοιμόταν σε μια γωνίτσα στη Μεσαριά. Σήμερα έχεις μια οικογένεια και ένα σπίτι στη Γαλλία.
Εμείς θα συνεχίσουμε να περιμένουμε το ίδιο θαύμα και για τα υπόλοιπα. 